What's hot? ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ· ΤΕΠΑΚ· ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ· VOICE·

INFO

07.03.2013 | 11:00
Τελευταία ενημέρωση: 07.03.2013 | 11:05

Νέα Σαλαμίνα: 65 χρόνια ζωής και προσφοράς

Μέγεθος κειμένου

Επιλογή κατηγορίας

Σαν σήμερα στις 7 Μαρτίου του 1948 ιδρύθηκε η Νέα Σαλαμίνα. Το ιστορικό σωματείο της Αμμοχώστου συμπληρώνει 65 χρόνια ζωής και προσφοράς στον κυπριακό αθλητισμό.

Ιστορικό από την επίσημη ιστοσελίδα των "ερυθρολεύκων":

Περίοδος 1948-1960

Σήμερα στις 11 π.μ. έγινε στο θέατρο Χ' Χαμπή η ιδρυτική συνέλευση του νέου αθλητικού σωματείου της πόλης μας, "Νέα Σαλαμίς". Το προεδρείο αποτελέστηκε από τους κ.κ. Ανδρέα Πασχαλίδη, Γεώργιο Φάνο, γιατρό και Κώστα Ελευθερίου. Μιλώντας ο κ. Γ. Φάνος τόνισε ότι η προοδευτικότερη πόλη του νησιού μας, η Αμμόχωστος, "δεν έχει μέχρι σήμερα ένα πραγματικό καθαρά αθλητικό σωματείο". Ανέλυσε επίσης το πρόγραμμα του σωματείου, σαν αθλητικού και πνευματικού κέντρου της πόλης μας και κάλεσε όλους τους αθλητές και τους φιλάθλους να ενταχθούν στο σωματείο.

Το έμβλημα της Νέας Σαλαμίνας στα δύο πρώτα χρόνια ήταν ο Πυρσός της Ολυμπιακής φλόγας και οι πέντε Ολυμπιακοί κύκλοι. Στην συνέχεια προσθέθηκαν οι ερυθρόλευκες στήλες και η ασπίδα.

Το πρώτο 9μελές Διοικητικό Συμβούλιο της Νέας Σαλαμίνας καταρτίσθηκε σε σώμα ως ακολούθως : Ανδρέας Πασχαλίδης (Πρόεδρος), Γιώργος Φάνος (Αντιπρόεδρος), Κώστας Ελευθερίου (Γ. Γραμματέας), Μιχαήλ Δανιήλ Σιαλής (Ταμίας), Αντώνης Τότσης (Εισπράκτορας), Λυκούργος Αρχοντίδης (υπεύθυνος ποδοσφαίρου), Νίκος Κόκκινος (υπεύθυνος ποδοσφαίρου), Παναγιώτης Καλογήρου (υπεύθυνος στίβου).

Αμέσως μετά, το σωματείο μας άρχισε να μπαίνει δυναμικά στην αθλητική ζωή του τόπου συμμετέχοντας τον ίδιο μήνα κιόλας σε επαρχιακούς αγώνες που έγιναν στον Γ.Σ.Ε στις 28 Μαρτίου 1948. Χαρακτηριστικό ήταν το γεγονός ότι οι αθλητές της Σαλαμίνας σάρωσαν τις πρώτες θέσεις μέσα σε ένα κλίμα ενθουσιασμού και μεγάλων προσδοκιών. Την ομάδα στίβου της Σαλαμίνας αποτελούσαν κορυφαίοι αθλητές του Γ.Σ.Ε που ενεγράφησαν στην ομάδα, όπως οι Νικής Γεωργίου, Αντώνης Τώτσης, Παναγιώτης Καλογήρου, Κουμής Κκεσές, Κώστας Μανώλη, Νίκος Κόκκινος, Παναγιώτης Βιολάρης, Χριστοφής Τσιάκκιρος και άλλοι.

Εν τω μεταξύ ξεκίνησαν οι πρώτες προσπάθειες για την δημιουργία της ποδοσφαιρικής ομάδας. Την ραχοκοκαλιά της ομάδας την αποτελούσαν οι "Απόστρατοι", μια ομάδα πολεμιστών του 40' που με προπονητή τον Μιχαήλ Δανιήλ αγωνίσθηκαν στα δύο πρώτα πρωταθλήματα της Κ.Ε.Π.Ο. το 1948 και το 1949 απέναντι στα επίσης νεοϊδρυθέντα σωματεία της Ομόνοιας, της Αλκής, του ΑΜΟΛ Λεμεσού, του Νέου Αστέρα Μόρφου και του Ορφέα Λευκωσίας. Οι "Απόστρατοι" αγωνίζονταν με μαυροπράσινες φανέλες και άσπρα παντελονάκια ενώ στην συνέχεια και μέχρι το 1950, το Διοικητικό Συμβούλιο καθιέρωσε την κίτρινη φανέλα με βυσσινί. Η ερυθρόλευκη στολή που χρησιμοποιείται ανελλιπώς μέχρι και σήμερα καθιερώθηκε στο τρίτο πρωτάθλημα της Κ.Ε.Π.Ο το 1950.

Εδώ θα πρέπει να αναφερθούμε σε συντομία στα γεγονότα που οδήγησαν στην δημιουργία αυτών των σωματείων και κατ' επέκταση της ομοσπονδίας τους, της Κ.Ε.Π.Ο. Κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα (1946-1949) ,οι Έλληνες χωρίσθηκαν σε δύο μεγάλα και αλληλοσπαρασσόμενα στρατόπεδα, την αριστερά και την εθνικόφρονη παράταξη. Ο ΣΕΓΑΣ, η Ελλαδική συνομοσπονδία αθλητισμού που είχε υπό τον έλεγχο της και τους Κυπριακούς συλλόγους, ζήτησε από αυτούς δημόσια διακήρυξη 'ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ' και κατ επέκταση την άρνηση συμμετοχής σε 'κομμουνιστές' και 'προδότες'. Οι Κυπριακοί σύλλογοι στην μεγάλη τους πλειοψηφία και με μόνη λαμπρή εξαίρεση τον 'Κινύρα' της Πάφου, έθεσαν σε εφαρμογή τις προσταγές του ΣΕΓΑΣ και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την απόσχιση σε κάθε πόλη σημαντικού αριθμού αθλητών και την δημιουργία των νέων σωματείων.

Το πρωτάθλημα της Κ.Ε.Π.Ο είχε μικρή αλλά καθοριστική πορεία και σε αυτό η Σαλαμίνα αγωνίσθηκε μέχρι το 1953 οπότε έγινε και η ενοποίηση του Κυπριακού Ποδοσφαίρου. Η ομάδα μας εντάχθηκε στην Β' κατηγορία της ΚΟΠ της οποίας στέφθηκε πρωταθλήτρια τον δεύτερο χρόνο της παρουσίας της (1954-55). Την επόμενη χρονιά (1955-56) η Νέα Σαλαμίνα παίρνει το 'βάπτισμα του πυρός' απέναντι στην συμπολίτιδα Ανόρθωση στο πρώτο της παιχνίδι στην Α' κατηγορία. Το κερδίζει με 3-2 και βάζει πλώρη για τον τίτλο ο οποίος χάνεται στις λεπτομέρειες για να τερματίσει τρίτη, 4 βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια ΑΕΛ και 2 από το ΑΠΟΕΛ.

Στα πρωταθλήματα του 1956-57 (5η θέση) και 1957-58 (7η Θέση) η πορεία δεν ήταν ανάλογη της πρώτης μας χρονιάς και αυτό κρίνεται φυσιολογικό αφού ο ενθουσιασμός είχε σχετικά περάσει και η ομάδα προσγειώθηκε ανώμαλα στις πραγματικότητες. Επίσης, οι αντίπαλοι άρχισαν να υπολογίζουν τους ερυθρόλευκους σε μεγάλο βαθμό και να παίζουν ανάλογα. Το 1958-59 δεν διεξήχθηκε το πρωτάθλημα αλλά οργανώθηκε ένα ειδικό "Κύπελλο Ανεξαρτησίας" στο οποίο η Σαλαμίνα αποκλείστηκε στα προημιτελικά από τον Ολυμπιακό.

Στη ποδοσφαιρική χρονιά του 1959-60, η Σαλαμίνα έκανε ένα νέο ξεκίνημα με τον αείμνηστο Νική Γεωργίου στον πάγκο της που ήρθε μετά από σπουδές στη Τσεχοσλοβακία και είχε αναλάβει και την πρώτη αλλά και την εφηβική ομάδα. Η ομάδα άρχισε να αλλάζει νοοτροπία και ψυχολογία και τερμάτισε τελικά στην 6η θέση. Από την συστηματική δουλειά του Νική εκείνη την περίοδο είχαμε κάποια νεαρά βλαστάρια που έμελλε να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη Νέα Σαλαμίνα της δεκαετίας του 60' όπως οι Κότροφος, Γέρος, Ιστής και άλλοι.

Περίοδος 1960-1970


Το 60-61 συνέχισε στην τεχνική ηγεσία ο Νικής Γεωργίου και κατάφερε να προσδώσει στην ομάδα στέρεο υπόβαθρο. Με μόνο δύο παίκτες της παλιάς φρουράς στην ενδεκάδα (Βάσος και Κκαφάς) η Σαλαμίνα παρουσίαζε αστάθεια, ειδικά στα εκτός έδρας αλλά κατάφερε να κερδίσει τον τίτλο στους νέους και αυτό το γεγονός έδωσε αισιοδοξία στους Σαλαμιναίους.
Η περίοδος 61-62 σημαδεύτηκε με την εκβιαστική αποχώρηση του προπονητή μας Νική Γεωργίου από την ομάδα. Συγκεκριμένα το Υπουργείο Παιδείας διόρισε τον Νική σε γυμνάσιο της Αμμοχώστου...με έναν ορό : να μην έχει οποιαδήποτε σχέση με την Σαλαμίνα...Ο αγαπητός Νικής Γεωργίου αποχώρησε με βαριά καρδιά την ίδια στιγμή που άλλοι γυμναστές επιτρέπονταν να έχουν σχέση με τους συλλόγους τους. Σαν να μην έφτανε αυτό, σε αγώνα του πρωταθλήματος με την Ανόρθωση στο ΓΣΕ όπου η Σαλαμίνα νίκησε καθαρά με 2-1, ο διαιτητής μετά από πιέσεις και εκφοβισμό 'παραδέχθηκε' ότι σφύριξε τη λήξη 5 λεπτά νωρίτερα.. για να επαναληφθεί το παιχνίδι. Η Σαλαμίνα τερμάτισε 5η ισοβαθμώντας με την ΑΕΛ και στο κύπελλο έφτασε στα ημιτελικά για να χάσει από τον Ολυμπιακό με 2-1.

Οι γερές βάσεις στην Σαλαμίνα ήταν γεγονός και την περίοδο του 62-63 πραγματοποιήθηκαν μερικές πολύ καλές εμφανίσεις αλλά με έντονο χαρακτηριστικό τις μεταπτώσεις στην απόδοση που ουσιαστικά στέρησαν από τη Σαλαμίνα τη δυνατότητα να διεκδικήσει τον τίτλο. Το γερό όμως σύνολο της Σαλαμίνας ήταν γεγονός με παίκτες που άφησαν εποχή όπως ο τερματοφύλακας Βαρνάβας, ο Κότροφος, ο Φωκκής, ο Κοντεάτης, ο Γιάσας, ο Κυριάκος και ο Πιτσιάουλος. Με προπονητή τον Αρμένιο Αράμ, η ομάδα τερμάτισε στην 4η θέση ενώ στο Κύπελλο έφτασε στα προημιτελικά όπου έχασε από την Αλκή στην παράταση ενώ απέκλεισε τον ΑΠΟΠ με 8-0 και τον ΠΟΛ με 5-0.

Η περίοδος 63-64 σημαδεύτηκε από τις κοινοτικές ταραχές των Χριστουγέννων του 63. Το πρωτάθλημα διακόπηκε με την Σαλαμίνα στη τρίτη θέση με 4 νίκες , 2 ισοπαλίες και μία ήττα ενώ η ομάδα για πρώτη φορά προετοιμάστηκε στο εξωτερικό (Βουλγαρία). Στο πρώτο εξάμηνο του 64 δημιουργήθηκε και η Εθνική Φρουρά και καλέστηκαν σε αυτήν αρκετοί ποδοσφαιριστές της ομάδας. Η χρονιά αυτή ήταν και η τελευταία του διεθνούς μέσου Βάσου Αριστοτέλους στη Σαλαμίνα ο οποίος εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Λευκωσία και το Σωματείο του έδωσε ελεύθερη μεταγραφή στην Ομόνοια. Ένα άλλο αστέρι όμως παίρνει τη θέση του, ο 17χρονος τότε Κυριάκος Κουρέας.

Την χρονιά του 64-65 το πρόβλημα των στρατεύσιμων ήταν έντονο με το 50% των Κυπρίων ποδοσφαιριστών να υπηρετούν στην Εθνική Φρουρά. Η ΚΟΠ διαπιστώνοντας το πρόβλημα κήρυξε το πρωτάθλημα σαν 'ειδικό'. Η Σαλαμίνα τερμάτισε στην 7η θέση ενώ στο Κύπελλο η ομάδα προχώρησε μέχρι τα ημιτελικά όπου η διαιτησία σφάγιασε την Σαλαμίνα στον αγώνα με τον Απόλλωνα όπου ενώ το παιχνίδι ήταν 1-1 και ..η σημαία του επόπτη στον αέρα για οφσάιτ παίκτη του Απόλλωνα, οι αντίπαλοι συνέχισαν για να πετύχουν το 2-1 με τον διαιτητή να καταλογίζει το γκολ. Η συνέχεια ήταν δραματική αφού ο αντίπαλος κατάφερε να σημειώσει και άλλο γκολ...αυτή τη φορά με το χέρι και πάλι με τον διαιτητή κ. Κυριακίδη να καταλογίζει το γκολ παρά την υπόδειξη του επόπτη. Ακολούθησε αναβρασμός και αποβολή του τερματοφύλακα Βαρνάβα.

Η περίοδος του 65-66 ήταν και η χρονιά που από τη μία καθιέρωσε τη Σαλαμίνα στους μεγάλους αλλά και η χρονιά που δημιούργησε και τα συμπλέγματα που κουβαλάει η ομάδα μας μέχρι και σήμερα. Οι ερυθρόλευκοι έπαιξαν εκείνη τη χρονιά το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Κύπρο, διεκδίκησαν το πρωτάθλημα μέχρι το νήμα, έφτασαν στον τελικό ου Κυπέλλου...και τα έχασαν όλα...Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν γι' αυτή τη χρονιά και πολλές οι ευθύνες που αναζητήθηκαν.

Η ομάδα έκανε προετοιμασία με τον Κωστάκη Αντωνιάδη, πρώην ποδοσφαιριστή της ομάδας και με κορμό τους Βαρνάβα, Σιάλο, Γέρο, Γιάσα, Κουρέα, Ορφανίδη, Κυριάκο, Πίτσιαλο, Κότροφο, Κοντεάτη. Πλήρης σε όλες τις γραμμές, μπήκε στο πρωτάθλημα με ένα στόχο, τον τίτλο. Στο πρώτο παιχνίδι η Σαλαμίνα αντιμετώπισε την Ομόνοια και ενώ κέρδιζε με 1-0 το παιχνίδι διακόπηκε λόγω βροχής. Την επόμενη Τετάρτη η Σαλαμίνα συντρίβει την Ομόνοια με 4-0 και αρχίζει η ξέφρενη πορεία με 8 νίκες στα 10 παιχνίδια φτάνοντας στο παιχνίδι με το ΑΠΟΕΛ στο ΓΣΠ όπου η Σαλαμίνα κέρδιζε με 3-0 στο 62' για να διακοπεί και να διαταχθεί επανάληψη από επεισόδια που προκάλεσαν οι παίκτες του ΑΠΟΕΛ !!! Στον επαναληπτικό η Σαλαμίνα κέρδισε με 1-0.

Τον πρωτάθλημα έφτασε στο νήμα με τη Σαλαμίνα 2η στη βαθμολογία 3 βαθμούς πίσω από την Ομόνοια και με ένα αγώνα λιγότερο (εξ αναβολής λόγω διακοπής από επεισόδια όταν το σκορ ήταν 2-2) να αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό και να χρειάζεται απλά τη νίκη. Τρίτη 31 Μαΐου 1966, οι ουρές από κόσμο και αυτοκίνητα να σχηματίζονται στο ΓΣΕ με διάχυτη αισιοδοξία για τον τίτλο.

Η Σαλαμίνα με πολλά προβλήματα στην άμυνα (ο Γιάσας επανήλθε από τραυματισμό ανέτοιμος) έχανε με 3-0 στο 32' αλλά κατάφερε να μειώσει σε 3-2 μέσα σε ένα ξέφρενο δίλεπτο. Ο Γιάσας χωλαίνοντας πέρασε στα αριστερά αλλά όλες οι προσπάθειες για ισοφάριση και νίκη απλά σταμάτησαν στο 4-2 για να εξελιχθεί το παιχνίδι σε ένα μονόλογο του Ολυμπιακού και να τελειώσει με το 3-6.

Ο Τίτλος χάθηκε σε κάποια φαινομενικά εύκολα παιχνίδια με Άρη και Απόλλωνα στη Λεμεσό όπου χάθηκαν οι νίκες και στα δύο επαναληφθέντα παιχνίδια που προκάλεσαν αναταραχή στην Ομάδα.

Στο Κύπελλο η Σαλαμίνα έφτασε στον τελικό κουβαλώντας της απογοήτευση της απώλειας του τίτλου. Στα προημιτελικά σύντριψε τον Άρη με 8-0 από τον οποίο έχασε το πρωτάθλημα ενώ στον ημιτελικό με την Ανόρθωση στο ΓΣΕ μέσα σε κοσμοπλημμύρα κέρδισε με 1-0. Στον τελικό Γιάσας και Κουρέας απουσίαζαν (δεν επανεμφανίσθηκαν ποτέ λόγω του παιχνιδιού με τον Ολυμπιακό) και η Σαλαμίνα προηγήθηκε στο 17' με 1-0 αλλά βρέθηκε να χάνει στο 40' με 2-1 για να ισοφαρίσει πάλι στο 45' σε 2-2 με τον Ορφανίδη. Στο Β' ημίχρονο ο Απόλλωνας σημειώνει 2 γκολ από καθαρές θέσεις οφσάιτ, στο πρώτο γκολ οι παίκτες της Σαλαμίνας σταμάτησαν το παιχνίδι, ακολούθησε αναταραχή και αποβολές.

Η περίοδος 66-67 χαρακτηρίστηκε από την απογοήτευση των δύο χαμένων τίτλων αλλά και από την ανανέωση που επιχειρήθηκε με τους Μάλο, Καραολή, Μυρμιδώνη και τον τερματοφύλακα Τσούκα να προωθούνται στη πρώτη ομάδα. Η ομάδα παρουσίασε αστάθεια και συνέχισε την παράδοση να κερδίζει όλους τους πρωτοπόρους αλλά να χάνει στα 'εύκολα' Στο κύπελλο αποκλείστηκε στα προημιτελικά από την Αλκή στο ΓΣΕ. Ενώ κατατάχθηκε 5η.

Στις περιόδους 67-68 και 68-69 άρχισε ουσιαστικά μια υποχώρηση παρά την πρόσληψη για πρώτη φορά ξένου προπονητή, του Βούλγαρου Πετρώφ. Παίκτες αποχώρησαν όπως ο Ορφανίδης, ο Κοντεάτης, ο Σιάλος, ο Κυριάκος και ο Σάββας ενώ μπήκαν στην ομάδα ο Μουσκάλλης, ο Σιέπης και ο Άγγελος. Η ομάδα κατέληξε στην 8η θέση και άλλαξε στην τεχνική ηγεσία τον Πετρώφ με τον Φωκκή για να εμφανιστεί την περίοδο 68-69 με σοβαρές απουσίες του Κότροφου και Βαρνάβα που μετανάστευσαν στην Αμερική και τον Καναδά. Η ομάδα έμεινε στην μετριότητα και στην 9η θέση.

Την περίοδο 69-70 η ομάδα με νέο προπονητή τον Πάμπο Αβρααμίδη και την επιστροφή των ξενιτεμένων κατάφερε να τερματίσει 6η αλλά είχε την απώλεια του Κουρέα που με τη σειρά του δοκίμασε την τύχη του στην Αμερική για να καταλήξει ...στον Ολυμπιακό Πειραιώς με το ποσό των 7.000 λιρών . Εδώ να παρατηρήσουμε τις δύσκολες συνθήκες εργοδότησης των παικτών της Σαλαμίνας στην Κύπρο που ανάγκαζε πρωτοκλασάτα μέλη να μεταναστεύσουν.

Περίοδος 1970-1980

Τη χρονιά του 70-71 η Σαλαμίνα ξεκίνησε με 3 νίκες μία ισοπαλία και μία ήττα στους πρώτους πέντε αγώνες αλλά συνέχισε με 4 ήττες για να τερματίσει τελικά ένατη ενώ ήταν και η τελευταία χρονιά του Βαρνάβα που μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Λευκωσίας που αγωνιζόταν στο Ελληνικό Πρωτάθλημα.

Η μετριότητα συνεχίζεται και την περίοδο 71-72 παρά τη πρόσληψη του Γιουγκοσλάβου Μιλοβάνωφ που ίδρυσε και την ακαδημία παίδων. Χαρακτηριστικό αυτής της χρονιάς η αφλογιστία της επίθεσης που πέτυχε μόνο 16 γκολ σε όλο το πρωτάθλημα ενώ αποχωρούν με το κεφάλι ψηλά μετά από 10 χρόνια προσφοράς οι Κοντεάτης και Κότροφος. Σημαντικό το γεγονός ότι πέρασαν δύο χρόνια από τη μεταγραφή του Κουρέα στον Ολυμπιακό Πειραιώς αλλά δεν εισπράχθηκαν ποτέ τα λεφτά της μεταγραφής.

Το 72-73 εγκαινιάσθηκε το μεγάλο κουσούρι της ομάδας, η μάχη για επιβίωση. Για πρώτη φορά μετά από 18 χρόνια ζωής στην Α' κατηγορία της ΚΟΠ, η ομάδα κινδύνευε με υποβιβασμό. Μόλις δύο βαθμοί χώριζαν στο τέλος της χρονιάς τους ερυθρόλευκους από την ομάδα που υποβιβάστηκε αλλά επίσης παρατηρήθηκε το φαινόμενο της νίκης πάνω σε μεγάλους αντιπάλους όπως ο Ολυμπιακός (πρωταγωνιστής τότε) και η Ανόρθωση. Την χρονιά αυτή αποχώρησε ο επιθετικός Ματσάγκος ενώ ο Καραολής μεταγράφηκε στην Ανόρθωση.

Ο αγώνας για τη σωτηρία συνεχίστηκε και την περίοδο 73-74. Ο Μιλοβάνωφ παραιτήθηκε στην 12η αγωνιστική όταν η Σαλαμίνα ήταν στην τελευταία θέση με 7 βαθμούς και την ομάδα ανέλαβε ο Μαυρίκιος Άσπρου. Η ομάδα σώθηκε την υστάτη ενώ παρουσιάστηκαν και κρούσματα 'φατριών' στην ομάδα σύμφωνα με την ομολογία του τότε προέδρου κ. Νικολάου

1974. ΕΙΣΒΟΛΗ-ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ. Στο σωματείο του Άρη Λεμεσού καθορίζεται συνεδρία στις 14 Οκτωβρίου. Η Σαλαμίνα έπρεπε να επαναδραστηριοποιηθεί. Η απόφαση ήταν να μεταφερθεί η Νέα Σαλαμίνα στην Λάρνακα όπου στεγάσθηκε στο οίκημα της ΑΛΚΗΣ.

Το πρωτάθλημα του 74-75 έγινε στα ερείπια της εισβολής και της κατοχής. Η Σαλαμίνα μετά από προβληματισμό δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα με δύο κλιμάκια, ένα στη Λάρνακα με τον Άσπρου και ένα στη Λεμεσό με τον Νική Γεωργίου. Η Σαλαμίνα στάθηκε άνετα στην κατηγόρια με έδρα το ΓΣΖ και με 28 συνολικά ποδοσφαιριστές να χρησιμοποιούνται λόγω των στρατεύσιμων.

Τη περίοδο 75-76 με έδρα το γήπεδο της Αναγέννησης Δερύνειας και με προπονητή τον Κωστάκη Αντωνιάδη και με τους παίκτες διασκορπισμένους σε όλη τη Κύπρο. Στα μισά σχεδόν του πρωταθλήματος αποχωρούν οι Θεοφάνους και Λουκά για το εξωτερικό ενώ ο Κόκος Ιωάννου τραυματίζεται σοβαρά. Ο Μάλος αποχωρεί μετά από 10 χρόνια συνεχούς παρουσίας ενώ επίσης αποχωρεί ο Ανδρέας Μουσκάλλης παρά το νεαρό της ηλικίας του αναλαμβάνοντας το πόστο του εφόρου. Προωθούνται στην ομάδα οι νεαροί Μαντζούρας, Κακούσης και Νούρος και η ομάδα καταλήγει 11η στο πρωτάθλημα που ανακηρύχθηκε ειδικό χωρίς υποβιβασμό.

Την χρονιά του 76-77 άρχισε μια πορεία προς τα κάτω σε ένα πραγματικό μαραθώνιο αφού οι ομάδες αυξήθηκαν σε 16 και με τα περισσότερα προβλήματα άλυτα και με προπονητή τον Αντωνιάδη και έδρα το ΓΣΖ. Η ομάδα σώθηκε εύκολα αν και δεν πραγματοποίησε καθόλου καλή χρονιά (ξεκαθάρισαν από νωρίς οι αδύναμες ομάδες) τερματίζοντας στην 13η θέση.

Η περίοδος 77-78 αποφασίστηκε η πρόσληψη του Βούλγαρου Σπύρου Ντεπάρσκι στη τεχνική ηγεσία που άρχισε σοβαρή δουλειά στην ομάδα δίνοντας της καινούρια πνοή και νοοτροπία. Ο Ντεπάρσκι μέσα από τη συστηματική του δουλειά δημιούργησε κάποια εξέχοντα ταλέντα στην 2η ομάδα όπως οι Φλώρος, Μαύρος, Μαραγκός και ο Τερματοφύλακας Χριστάκης. Η ομάδα βελτιώθηκε επιθετικά τερματίζοντας στη 10η θέση και χαρακτηριστική ήταν και η νίκη επί της μόνιμης πρωταθλήτριας Ομόνοιας με 2-1 (η μοναδική της ήττα) στο Δασάκι που ήταν και η έδρα της ομάδας τη χρονιά αυτή.

Η περίοδος 78-79 ήταν και η χρονιά του πρώτου υποβιβασμού της Σαλαμίνας. Το ξεκίνημα της χρονιάς δεν προμήνυε με τίποτα τη συνέχεια. Από το πρώτο γύρο η ομάδα μάζεψε αρκετούς βαθμούς με σοβαρή απόσταση από τους δύο τελευταίους. Στο 2ο γύρο άρχισε ένα σερί από ήττες εντός και εκτός έδρας με αποκορύφωμα τις ήττες από τους αντιπάλους για τη σωτηρία Ολυμπιακό και Ευαγόρα στο ΓΣΖ, έδρα της Σαλαμίνας τη χρονιά αυτή. Στη τελευταία αγωνιστική η ομάδα εξαρτιόταν από άλλους αγώνες για τη σωτηρία της. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως η Σαλαμίνα έπεσε με 26 βαθμούς και σώθηκαν 5 ομάδες με 27 και δύο με 28. Η Σαλαμίνα αντιμετώπιζε το Παραλίμνι και ήθελε νίκη, ο Ευαγόρας την ήδη Πρωταθλήτρια και αήττητη Ομόνοια στη Πάφο και ο Ολυμπιακός την Αλκή στη Λάρνακα. Ο Ολυμπιακός νίκησε και σώθηκε, η Σαλαμίνα νίκησε με 3-2 ενώ η Ομόνοια έχασε αμαχητί σε ένα αμφισβητούμενο αγώνα από τον Ευαγόρα με 2-0.

Ο υποβιβασμός της Σαλαμίνας πείσμωσε τον Ερυθρόλευκο λαό που στήριξε την ομάδα στους αγώνες της στη Β' κατηγορία σε ολόκληρη τη Κύπρο την περίοδο 79-80. Η Σαλαμίνα πέτυχε 18 νίκες, 6 ισοπαλίες και 2 ήττες με 70 γκολ υπέρ και 14 κατά. Στο τελευταίο παιχνίδι με τον Οθέλλο Αθηαίνου οι ερυθρόλευκοι παίκτες έγιναν αντικείμενο λατρείας από τους χιλιάδες Σαλαμιναίους στο ΓΣΖ όπου έστησαν ένα μεγάλο πανηγύρι για την επιβλητική άνοδο.

Περίοδος 1980-1990

Η επιστροφή στους 'μεγάλους' το 1980-81 σημαδεύτηκε από την μεγάλη νίκη επί της μόνιμης πρωταθλήτριας Ομόνοιας με 2-1 στο Μακάριο στην πρεμιέρα. Το γεγονός αυτό έδωσε αυτοπεποίθηση στην ομάδα που αποδείκτηκε σκληρό καρύδι για όλους και κατέλαβε τελικά την 7η θέση. Παρόλα αυτά, τη χρονιά αυτή άρχισε μια 'νέα εκστρατεία' των διαιτητών ενάντια στα ερυθρόλευκα χρώματα που ανάγκαζε τους οπαδούς της ομάδας σε κάθε παιχνίδι σχεδόν να αποχωρούν με τη λέξη 'γιατί;'. Επιπλέον παρατηρήθηκε μια άνιση μεταχείριση των 8 στρατευμένων ποδοσφαιριστών της Σαλαμίνας . Την χρονιά αυτή ενίσχυσαν οι Πωλ από τη Σαλαμίνα Λονδίνου και ο τερματοφύλακας Λουκάς Ανδρέου από την Ομόνοια. Προπονητής ήταν ο Τσέχος Γιάνγκεχ.

Την περίοδο 81-82 η Σαλαμίνα παρουσίασε το πρώτο δίδυμο ξένων , τους Βούλγαρους Μιχαήλωφ και Παυλόφ. Ιδιαίτερα ο Μιχαήλωφ ήταν ποδοσφαιριστής μεγάλης κλάσης και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας με 11 γκολ ενώ έδωσε και αμέτρητες ασσίστ. Για πρώτη φορά η Σαλαμίνα μετά από χρόνια πετυχαίνει περισσότερα γκολ από όσα δέχεται. Με έδρα το δασάκι και προπονητή τον Γιάνγκεχ και πάλι, η Σαλαμίνα κατακτά την 6η θέση ενώ θα μπορούσε και καλύτερα εάν η διαιτησία σε χαρακτηριστικά παιχνίδια δεν έκανε 'τα δικά της'.

Την περίοδο 82-83 το κυνήγι της διαιτησίας ήταν αδυσώπητο. Αυτή τη χρονιά τρεις ποδοσφαιριστές της Σαλαμίνας Δράκος, Ιωάννου και Λουκάς μετά την αποβολή τους στο περιβόητο παιχνίδι με την ΕΝΠ (2-5) κατέληξαν στις φυλακές, γεγονός πρωτοφανές παγκοσμίως. Τα συνταρακτικά αυτά γεγονότα οδήγησαν στην εξουθένωση και νευρικότητα που έφεραν τη Σαλαμίνα στην προτελευταία θέση. Ο Ανδρέας Μουσκάλλης ανέλαβε για πρώτη φορά τη Σαλαμίνα στα μέσα της χρονιάς. Η ομάδα νικάει την Ομόνοια και τον ΑΠΟΠ στη Πάφο και χρειάζονται δύο νίκες στα τελευταία παιχνίδια με Ολυμπιακό στη Λευκωσία και Άρη στη Λάρνακα για να σωθεί η ομάδα. Η Σαλαμίνα σε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις της ιστορίας της κερδίζει τον Ολυμπιακό με 4-2 και σώζεται. Στο κύπελλο αποκλείει την ΑΕΛ και τον ΑΡΗ και τελικά χάνει από την ΕΝΠ.

Η περίοδος 83-84 η Σαλαμίνα προσλαμβάνει τον Τσέχο Μπούζεκ στον πάγκο και τους επίσης Τσέχους πρώην διεθνείς Ροτ και Ρίγκελ. Η ομάδα παρουσιάστηκε μέτρια εώς άσχημη και σώθηκε στην 11 θέση με εμφανέστατα προβλήματα στην επίθεση και άμυνα.

Την περίοδο 84-85 οι ερυθρόλευκοι παρουσιάζονται με νέο αέρα με τον Τσέχο Μίλαν Μάτσιαλα στο τιμόνι, τον επίσης Τσέχο πρώην διεθνή τερματοφύλακα της Τσεχοσλοβακίας Σίμαν και τον Άγγλο μέσο Γουέην. Επίσης ήρθαν οι Κέζος από Παραλίμνι και Άριστος από Ομόνοια. Η Σαλαμίνα ξεκίνησε το πρωτάθλημα με νίκη επί του ΑΠΟΕΛ στο Μακάριο με 3-1 και η ομάδα παρέμεινε αήττητη για 8 αγωνιστικές. Μέχρι τα μέσα του Β' γύρου η Σαλαμίνα βρισκόταν στη 5η θέση ενώ ένα ντεφορμάρισμα έφερε 4 ήττες στα τελευταία παιχνίδια και η ομάδα τελείωσε το πρωτάθλημα στην 10η θέση. Στο κύπελλο οι ερυθρόλευκοι απέκλεισαν την ΕΝΠ και τον Πεζοπορικό και αποκλείστηκαν από την ΕΠΑ. Την χρονιά αυτή αποχώρησαν οι Ιωάννου και Μωυσής μετά από πολυετή προσφορά.

Την χρονιά 85-86 η Σαλαμίνα σκαρφαλώνει και πάλι στα ψηλά με προπονητή τον Μάτσιαλα και βοηθό τον Μουσκάλλη. Την ομάδα ενίσχυσαν ο Βούλγαρος Βένελιν Τόσκωφ στο κέντρο και οι νεαροί Δαυίδ, Ηλίας, Βάσος Μαύρου, Χρύσανθος και Πανίκος Μιχαήλ. Επέστρεψε ο Μαντζούρας και ο Παρασκευά ενώ ο Φλώρος 'μετατέθηκε' στο κέντρο της άμυνας ως ο νέος αρχηγός. Με τη πιο νεανική ομάδα στο πρωτάθλημα η Σαλαμίνα καταλαμβάνει την 5η θέση, την πιο ψηλή σε 19 χρόνια ενώ αποκλείεται στο Κύπελλο από την Ομόνοια με 1-2 και 0-1 χάνοντας τη πρόκριση στα εκτός έδρας γκολ. Τον Μάρτη μια πρόταση στον Μάτσιαλα για μεγάλη ομάδα της χώρας του έφερε τον Μουσκάλλη για δεύτερη φορά στο τιμόνι.

Τη περίοδο 86-87 για πρώτη φορά ο Ανδρέας Μουσκάλλης ήταν στο πηδάλιο από την αρχή και εργάστηκε με ενθουσιασμό για να ξεκινήσει η ομάδα με δύο νίκες. Προς το τέλος όμως του πρώτου γύρου ξέσπασε στη Σαλαμίνα μια εσωτερική' καταιγίδα που έφερε την ήττα από την ΑΕΛ με 4-1 που οδήγησε στην αποδέσμευση του τερματοφύλακα Σέμαν και την χρησιμοποίηση του Χριστάκη μετά από δύο χρόνια 'πάγκου'. Η ομάδα τελικά κατέλαβε την 13η θέση ενώ αποκλείστηκε στα ημιτελικά από την ΑΕΛ στο κύπελλο. ολοκληρώθηκε η μεταγραφή του Τσιγγέλη από τον Άδωνη ενώ αποχωρούν Τόσκωφ, Μαντζούρας και Λέλλος Κουλλαπής.

Την περίοδο 87-88 η Σαλαμίνα συμπληρώνει 40 χρόνια ζωής με πολλά ρεκόρ. Από το παροικιακό ποδόσφαιρο του Λονδίνου έρχεται ένας άγνωστος έγχρωμος ποδοσφαιριστής στη θέση του σέντερ φορ, ο Νάιντζελ Μακνήλ, που έμελλε να κατακτήσει τις καρδιές των Σαλαμιναίων. Ενίσχυσε επίσης την ομάδα ο Γιουγκοσλάβος Γιούρισιτς στην άμυνα απελευθερώνοντας τον Φλώρο. Στους πρώτους 6 αγώνες η Σαλαμίνα δέχεται 5 ήττες με σκορ 1-0 παρουσιάζοντας δυσκολίες στην επίθεση αλλά παίζοντας συγκροτημένα. Οι επιτυχίες δεν άργησαν να έρθουν ανεβάζοντας την ομάδα στην 7η θέση με δύο ρεκόρ, τις περισσότερες νίκες (14) στην ιστορία της και τους περισσότερους βαθμούς με το σύστημα 2-1-0. Στο κύπελλο αποκλειστήκαμε στα προημιτελικά από το ΑΠΟΕΛ παρά την εκτός έδρας ισοπαλία. Η Σαλαμίνα χρησιμοποίησε το Αντώνης Παπαδόπουλλος ως έδρα.

Η περίοδος 88-89 είναι η χρονιά που καθιέρωσε τη Σαλαμίνα στις μεγάλες ομάδες της Κύπρου. Αυτή τη χρονιά η Σαλαμίνα αναδεικνύει τον Μακνήλ ως πρώτο σκόρερ της Κύπρου με 20 γκολ και τον Φλώρο Νικολάου ως καλύτερο παίκτη στην ψηφοφορία της ΕΑΚ. Το νέο πρόσωπο, ο Κένυ Ντάιερ από το Λονδίνο έδεσε το κέντρο, ο Πάμπης Ανδρέου έγινε φόβος και τρόμος των αντιπάλων και η ομάδα πέτυχε 51 γκολ σκαρφαλώνοντας στη 4η θέση. Χαρακτηριστική εμφάνιση με ΑΠΟΕΛ στο 'Παπαδόπουλλος' με 4-0. Στο Κύπελλο η ομάδα ήταν ένα βήμα πριν από τον τελικό. Μετά από την εκτός έδρας ήττα με 1-0, στη Λάρνακα η ομάδα προηγούταν με 1-0 μέχρι το 95' όπου η ΑΕΛ κέρδισε φάουλ έξω από την περιοχή και πέτυχε το γκολ και το εισιτήριο για τον τελικό. Οι Σαλαμιναίοι μέσα και έξω από το γήπεδο δοκίμασαν έντονη απογοήτευση και πικρία αλλά το 90 δεν ήταν μακριά...

Νέκταρ Τίτλου! Η περίοδος 89-90 ήταν και η χρονιά του μοναδικού τίτλου στην ιστορία της Σαλαμίνας στο ποδόσφαιρο. Η Σαλαμίνα ενισχύθηκε με τον Ελισσαίο Ψαρά από τον Χαλκάνορα δίνοντας το νέο στίγμα απαιτήσεων. Η αρχή δεν ήταν η αναμενόμενη με 5 ήττες σε 6 παιχνίδια και ο Μουσκάλλης καταθέτει την παραίτηση του. Το συμβούλιο αναιρεί την παραίτηση και δείχνει εμπιστοσύνη στον τεχνικό που οδήγησε την ομάδα τελικά στην 10η θέση, πολύ μακριά από την προηγούμενη χρονιά. Το κύπελλο όμως ήρθε να δώσει χαρά στους χιλιάδες Σαλαμιναίους. Μετά από τον αποκλεισμό της Αλκής σε ένα δραματικό επαναληπτικό παιχνίδι όπου η Αλκή προηγήθηκε με 1-2, στα ημιτελικά βρεθήκαμε με τον Ολυμπιακό. Στο πρώτο παιχνίδι η Σαλαμίνα πραγματοποίησε το καλύτερο για πολλούς παιχνίδι όλων των εποχών κερδίζοντας με 0-2. Στον επαναληπτικό όμως η ομάδα βρέθηκε να χάνει με 0-2 αλλά όπως και στα προημιτελικά ισοφάρισε και οδηγήθηκε στον τελικό του Τσιρίου με αντίπαλο την Ομόνοια.

Ο συναγερμός των ερυθρόλευκων από όλο τον κόσμο ήταν συγκινητικός. Η δυτική κερκίδα του Τσιρίου βάφτηκε στα κόκκινα και ο κόσμος μας έμοιαζε με ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί, το ίδιο και οι ερυθρόλευκοι λεβέντες! Η ισοφάριση της Ομόνοιας σε 1-1(Ηλίας με φοβερή κεφαλιά) στο 1ο ημίχρονο απλά καθυστέρησε τον θρίαμβο. Πάμπης Ανδρέου με έξοχη εκτέλεση φάουλ και Χριστάκης Μαύρος με πλασέ διαμορφώνουν το 3-1 που αλλοιώθηκε στο τέλος από πέναλτυ της Ομόνοιας που έγγραψε το τελικό 3-2. Ατελείωτα καραβάνια με κόκκινες σημαίες ξεκινούν από τη Λεμεσό και κατευθύνονται στην Λάρνακα όπου αρχίζει γλέντι μέχρι το πρωί".

Τίτλοι (Από wikipedia):

Τίτλοι
Ποδόσφαιρο Ανδρών
Κύπελλο Κύπρου:

Κυπελλούχος (1): 1990
Φιναλίστ (2): 1966, 2001
Σημείωση: Το 1953 συμμετείχε στον τελικό κυπέλλου της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου όπου ηττήθηκε από την Ομόνοια με 2-0 στη Λευκωσία.
Ασπίδα Κύπρου:
Νικήτρια (1): 1990
Β' Κατηγορία:
Πρωταθλήτρια (4): 1955, 1980, 2002, 2004
Γυναικών
Γυναικείο Πρωτάθλημα Κύπρου:
Δευτεραθλήτρια (2): 2008, 2009
Γυναικείο Κύπελλο Κύπρου:
Φιναλίστ (1): 2007
Ασπίδα Κύπρου (Γυναικών):
Νικητής (1): 2007
Πετοσφαίριση Ανδρών
Πρωτάθλημα:
Πρωταθλήτρια (8): 1989/90, 1990/91, 1997/98, 1998/99, 1999/00, 2000/01, 2001/02, 2002/03
Δευτεραθλήτρια (6): 1977/78, 1980/1981, 1982/1983, 1993/94, 2003/04, 2007/08
Κύπελλο Κύπρου:
Κυπελλούχος (8): 1982/83, 1989/90, 1991/92, 1999/00, 2000/01, 2001/02, 2002/03, 2010/11
Φιναλίστ (6): 1988/89, 1989/90, 1991/92, 1993/1994, 1994/95, 2004/05
Ασπίδα:
Νικητής (7): 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2011
Φιναλίστ (3): 1993, 1994, 2005
Γυναικών
Πρωτάθλημα:
Δευτεραθλήτρια (3): 1980/81, 1981/82, 1982/83
Κύπελλο Κύπρου:
Φιναλίστ (3): 1979/80, 1982/83, 1984/85

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Εφετείο: Στην ΑΕΛ οι βαθμοί

ΑΠΟΕΛ: 7η Μαρτίου, η σπουδαιότερη ημέρα



   Διαδώστε αυτό το άρθρο