What's hot? ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ· ΜΟΣΧΑ· ΑΟΖ· ΕΛΑΜ·

INFO

12.03.2013 | 07:27
Τελευταία ενημέρωση: 12.03.2013 | 15:08

‘Ηταν 12 του Μάρτη - 8 χρονια δίχως τον Σταύρο Κουγιουμτζή (ΒΙΝΤΕΟ- ΦΩΤΟ)

Μέγεθος κειμένου

Επιλογή κατηγορίας

Όταν ο Σταύρος Κουγιουμτζής έγραφε το τραγούδι «θα 'ταν 12 του Μάρτη», που τραγούδησε η Χάρις Αλεξίου, δε φανταζόταν ότι 40 χρόνια αργότερα στις 12 Μάρτη 2005 «θα έφευγε», μια τέτοια μέρα... 

Ο Σταύρος Κουγιουμτζής είχε γεννηθεί το 1932 στη Θεσσαλονίκη, σ' έναν προσφυγικό καταυλισμό κοντά στο Γεντί Κουλέ. Τα σμυρναίικα κι αργότερα τα λαϊκά τραγούδια τον συνόδεψαν στις πρώτες διαδρομές του σε μια εποχή «…που δεν υπήρχαν μόνο φτωχοί, υπήρχαν και «υπόφτωχοι». όπως είχε πει κάποτε χαρακτηριστικά.
Σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, μελετώντας πιάνο με τον Τώνη Γεωργίου και παίρνοντας πτυχίο αρμονίας, αντίστιξης και φούγκας με τον Σόλωνα Μιχαηλίδη. Εν συνεχεία, συμπλήρωσε τις σπουδές του, στην Αθήνα, παρακολουθώντας μαθήματα σύγχρονης μουσικής με τον Γιάννη Ανδρέου-Παπαϊωάννου.


Από το 1952, για το «ζην», εργάστηκε ως πιανίστας σε διάφορα νυχτερινά μαγαζιά της Θεσσαλονίκης, ανεχόμενος τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούσαν εκεί (έλλειψη μικροφωνικών εγκαταστάσεων για τον πιανίστα, ατελείωτα ωράρια, άσχημες «νυχτερινές» συμπεριφορές κ.α) οι οποίες τον έφτασαν σωματικά ακόμα και σε σημείο υπερκόπωσης και ψυχολογικά να αναλογιστεί να ασχοληθεί σοβαρά με το να γράφει τραγούδια.
Στα 1960, γράφει σε δικούς του στίχους το πρώτο του τραγούδι, «Το Περιστεράκι», που το τραγουδά η Ζωή Κουρούκλη. Στο άκουσμα του τραγουδιού, ο Αλέκος Πατσιφάς, τον παροτρύνει να γράψει λαϊκά τραγούδια. Έτσι λοιπόν, ακολουθούν τα δύο πρώτα του λαϊκά τραγούδια(«Αν δεις στον ύπνο σου ερημιά» και «Μη μου θυμώνεις μάτια μου») με δικούς του στίχους, τα οποία γνωρίζουν αμέσως επιτυχία.

Το 1967 ο Σταύρος Κουγιουμτζής κατεβαίνει στην Αθήνα. Εκεί, συνεργάζεται με τη την δισκογραφική εταιρεία «MINOS» και με τον τότε νεαρό κι ανερχόμενο τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα. Η ερμηνεία του τραγουδιού «Να 'τανε το '21», (σε στίχους της Σιώτας Τσώτου) γίνεται η πρώτη του μεγάλη επιτυχία



Έτσι ξεκινά ένα όμορφο ταξίδι μουσικών επιτυχιών, που ακούγονται σε πολλούς χώρους και επισκέπτονται τα χείλη πολλών ανθρώπων στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο. Με συνοδοιπόρο στις περισσότερες συνεργασίες, το Γιώργο Νταλάρα, αλλά και τη Χαρούλα Αλεξίου («Χρόνια σαν βροχή», «Σου στέλνω χαιρετίσματα»), την Άννα Βίσση («Σ' αγαπώ», «Στα χρόνια της υπομονής»), τη Βίκυ Μοσχολιού, τον Αντώνη Καλογιάννη, τον Γιάννη Πάριο, τον Γιάννη Καλατζή, την Ελευθερία Αρβανιτάκη («Κόκκινο φουστάνι») αλλά και τη σύντροφό του Αιμιλία Κουγιουμτζή.




Σε αυτήν την πορεία ανάμεσα σε στίχους και νότες, συνεργάζεται με κορυφαίους στιχουργούς (Μ. Ελευθερίου, Λ. Παπαδόπουλο, Άκο Δασκαλόπουλο, Μ. Μπουρμπούλη, Λ.Τεάζη κ.ά.)., μελοποιεί ποιητές(Γιώργο Θέμελη, στον δίσκο του «Ηλιοσκόπιο» και Σεφέρη, Παπαδιαμάντη, Σαχτούρη, Χριστιανόπουλο, Ριτσιώνη στο δίσκο «Μικραίνει ο κόσμος»).

Παρ’ όλες τις μεγάλες του επιτυχίες, η ζωή στην Αθήνα « δεν τον σηκώνει». Μετά το δίσκο «Τρελοί και Άγγελοι», αποφασίζει να απέχει συνειδητά από τη δισκογραφία. Γυρνά στη γενέτειρα του, τη Θεσσαλονίκη, για να ζήσει απλά και ήσυχα μαζί με την σύζυγο του Αιμιλία και τις κόρες του Δώρα και Μαρία σε ένα διαμέρισμα στην Καλαμαριά.

Έπειτα από έντεκα χρόνια αποχής, επανέρχεται το 1998 με το δίσκο «Ύμνοι αγγέλων σε ρυθμούς ανθρώπων» που περιλαμβάνει κομμάτια βασισμένα στη βυζαντινή παράδοση και το 2001 με το δίσκο «Έβρεχε ο κόσμος» με ερμηνευτική συμμετοχή δύο «Γιώργηδων»( Γιώργου Νταλάρα και Γιώργου Χριστοδούλου) και δύο γυναικών της οικογένειας του ( της κόρης του Μαρίας και της συντρόφου του Αιμιλίας).


Μετά το «αντίο» του, τον Ιούνιο του 2005, πραγματοποιήθηκε, μία αντάξια της προσφοράς του συναυλία-αφιέρωμα στη Θέατρο «Γης» στη Θεσσαλονίκη και ακολούθησαν πλήθος άλλων συναυλιών ανά την Ελλάδα.

Το έργο και τις ιδέες του, συνεχίζουν να το μεταδίδουν η οικογένεια του αλλά και πλήθος συνεργατών και φίλων του, γνωστών και άγνωστων. Η μεν κόρη του Δώρα Κουγιουμτζή, κάνει την πρώτη της εμφάνιση στη συγγραφή θεατρικού έργου με το "ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ", η δε κόρη του Μαρία Κουγιουμτζή ερμηνεύει ολοένα και καλύτερα, κάτι που καταδείχθηκε, στην πρόσφατη κυκλοφορία της ζωντανής ηχογράφησης του αφιερώματος στον Σταύρο Κουγιουμτζή στο το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.



Εξακολουθεί να είναι επίκαιρος και διδακτικός με τα τραγούδια, τα γραπτά και τις σκέψεις του και ειδικά στη σημερινή κρίσιμη περίοδο στην οποία ζούμε.

Στο αυτοβιογραφικό του αφήγημα «Ανοιχτά παράθυρα με κλειστά παντζούρια» («Εντευκτήριο» 1998 - «Κέδρος» 2001) γράφει: [..]«Καθώς περνάει ο καιρός, κάτι διαρκώς αλλάζει στη ζωή μας. Κάτι που δεν μπορώ να το προσδιορίσω, γιατί δεν είμαι κοινωνιολόγος. Εγώ απλώς τραγούδια γράφω. Σαν πολίτης όμως που είμαι, εδώ και χρόνια τώρα, νιώθω μια ανησυχία γι’ αυτά που θα’ ρθουν.


Χρόνια ποντάρουμε σε μια κούφια αισιοδοξία και σε χάρτινα οράματα .Ένα κιτς απλώνεται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας .Τραγούδια που άλλοτε θα ντρεπόσουνα να τα’ ακούσεις, τώρα παίρνουν χρυσούς και πλατινένιους δίσκους και σε δύο τρεις μήνες εξαφανίζονται.

Η κατανάλωση για την κατανάλωση ,το καινούργιο για το καινούργιο. Γίναμε υπηρέτες της τεχνολογίας και των προϊόντων της. Χωρίς σημάνσεις χωρίς πινακίδες. Στην προσπάθειας μας για καλύτερη ζωή, ξεχάσαμε τι είναι η ζωή» […]

Επειδή αυτά για τα οποία ανησυχούσε έχουν έρθει και μάλιστα με πολλές αντικρουόμενες ταμπέλες και σημάνσεις,απομακρύνοντας αρκετά την απλότητα από τις ζωές μας, ας σιγοτραγουδήσουμε τους στίχους του «Μη μου θυμώνεις μάτια μου, που φεύγω για τα ξένα ,πουλί θα γίνω και θα’ ρθω, πάλι κοντά σ’ εσένα»


Απόσπασμα από μία από τις συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού την Τετάρτη και την Πέμπτη 17 και 18 Σεπτεμβρίου 2008 στο αφιέρωμα στο Σταύρο Κουγιουμτζή.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΛΛΑΔΑ

   Διαδώστε αυτό το άρθρο