What's hot? ΑΟΖ· ΚΥΠΡΙΑΚΟ· ΛΟΥΚΑΣ ΦΟΥΡΛΑΣ· ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ·

INFO

21.04.2013 | 18:38
Τελευταία ενημέρωση: 22.04.2013 | 13:29

Εχει μείνει τελικά μόνη της η Κύπρος;

Σωκράτης Κωσταρόπουλος
Μέγεθος κειμένου

Επιλογή κατηγορίας

Κατά την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια κάποιων ραγδαίων πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων και μεταβολών, στο χάρτη της Ν.Α. Μεσογείου, με την Κύπρο να βρίσκεται στο μάτι ενός γεωπολιτικού και οικονομικού κυκλώνα αντικρουόμενων συμφερόντων. Η κορύφωση αυτών των εξελίξεων επήλθε με την κατάρρευση του τραπεζικού τομέα της Μεγαλονήσου. Τότε οι περισσότεροι ξαφνιάστηκαν, αλλά τα προειδοποιητικά σημάδια υπήρξαν πολλά.

Εν προκειμένω, μαζί με το επώδυνο Eurogroup, ήρθαν να προστεθούν η ισραηλινή «συγγνώμη» που επέβαλε πραξικοπηματικά ο Αμερικανός πρόεδρος προς την Τουρκία, η παύση των εχθροπραξιών εκ μέρους του PKK, που αποτελούσε ένα μόνιμο και ενοχλητικό αγκάθι στα πλευρά της Τουρκίας και τέλος η σοβαρή κρίση που επήλθε, μέσω Ευρώπης, στις διμερείς σχέσεις Λευκωσίας-Μόσχας.

Και εδώ τίθεται το ερώτημα, έχει μείνει η Κύπρος υπερβολικά μόνη;
Η Κύπρος μετά την εισβολή του 1974 αναστήθηκε οικονομικά και κατέστη εν τέλει και μέλος της Ε.Ε., κίνηση η οποία υποθετικά θα την εξασφάλιζε τόσο σε επίπεδο οικονομικό, όσο και πολιτικό, από τις αχαλίνωτες και διαχρονικές ορέξεις μιας επεκτατικής Τουρκίας. Μιας Τουρκίας που είτε με το κοσμικό Κεμαλικό καθεστώς, είτε με την μαντήλα της νεοθωμανικής τριανδρίας Ερντογάν-Γκιούλ-Νταβούτογλου, οι τακτικές της και οι διπλωματικές της θέσεις παραμένουν ίδιες και απαράλλαχτες, όσο και αν κάποιοι εγχώριοι πολιτικοί παράγοντες σε Κύπρο και Ελλάδα θέλησαν να πειραματιστούν με την διπλωματία των σεισμών, των ζεϊμπέκικων και των κουμπαριών…Τα οφέλη μηδαμινά.

Όμως και η Ευρωπαϊκή Ένωση έτσι όπως την είχαν οραματιστεί οι πρωτεργάτες της Σουμάν και Μονέ στα μισά περίπου του 20ου αιώνα δεν αποτελεί παρά μια ανάμνηση πεταγμένη στα σκουπίδια, που την έχει αντικαταστήσει η στυγνή λογική της ισορροπίας των δυνάμεων, όχι μόνο σε διακρατικό επίπεδο, αλλά ακόμα και εντός της Ε.Ε. και των θεσμικών οργάνων της, φαινόμενο το οποίο πληρώνει τώρα η Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Γαλλο-γερμανικός Άξονας, η επονομαζόμενη και ατμομηχανή της Ευρώπης, έχει καταστεί πλέον ετεροβαρής και θα μπορούσε στο εξής να αποκαλείται μάλλον Γερμανο-γαλλικός, όπου μια ανέκαθεν «φιλοκύπρια» Γαλλία εμφανίζεται και αυτή πλέον ανήμπορη να αντιδράσει, σερνάμενη πίσω από τα κελεύσματα της «σιδηράς Καγκελαρίου».

Άλλωστε χωρίς κανείς να τον αντικρούσει εντός Ε.Ε., ούτε καν η Ελληνική πολιτική ελίτ, ο «απόλυτος δικαστής» Γερμανός ΥΠ.ΟΙΚ., κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, κραδαίνοντας την Δαμόκλειο σπάθη του, δηλαδή την δυνατότητα της Γερμανίας να ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού, εμμέσως πλην σαφώς, τις κρίσιμες ημέρες του Μάρτη που παιζόντουσαν όλα για όλα για την Κύπρο, απείλησε την Κυπριακή Κυβέρνηση για το τί μέλλει γενέσθαι: «Όταν η Κύπρος μπήκε στην Ε.Ε. εμείς θεωρήσαμε πως αυτό θα οδηγούσε σε αποδοχή του Σχεδίου Ανάν το 2004…».

Σε συνέντευξή του στην «Welt am Sonntag», ο κ. Σόιμπλε επεκτάθηκε και σε πολιτικο-διπλωματικά λοιπόν ζητήματα που σαφώς ξεπερνούσαν την δικαιοδοσία του, επισημαίνοντας, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε δεκτή στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την ελπίδα ότι θα υλοποιούνταν το σχέδιο του τότε Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, για την υπέρβαση της διαίρεσης, ενώ πρόσθεσε πως όταν η Κύπρος κατέστη μέλος της Νομισματικής Ένωσης αυτό έγινε εφικτό επειδή η Λευκωσία πληρούσε τότε τους οικονομικούς όρους...

Τα μηνύματα ξεκάθαρα - αν η Λευκωσία δεν υπαναχωρούσε αυτή την φορά στις απαιτήσεις του Eurogroup, η αναφορά και μόνο στο Σχέδιο Ανάν ήταν αρκετή, γι' αυτό που ενδεχομένως θα επακολουθούσε εκ μέρους ειδικά της Γερμανίας ως προς το πολιτικό και διπλωματικό παρασκήνιο, που εκτυλίσσεται εκ παραλλήλου με το οικονομικό παρασκήνιο. Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί, αφού οι αναταράξεις στο κυπριακό τραπεζικό σύστημα ήρθαν στο προσκήνιο σε μια περίοδο που η Κύπρος προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες που θα της προσφέρουν οι υδρογονάνθρακες που έχουν εντοπιστεί στην ΑΟΖ της.

Όσο για το «ξανθό γένος» την «φίλη και ομόδοξη» Ρωσία, το τραπεζικό φιάσκο του Μαρτίου στην Κύπρο, οδήγησε σε ένα απρόσμενο σενάριο “win-win” για την ρωσική διπλωματία! Όσο κι αν δήλωναν την ενόχλησή τους προς την Ε.Ε. και την Κυπριακή Δημοκρατία για τους χειρισμούς τους στο ζήτημα του κουρέματος, σ’ αυτό που χαρακτηρίστηκε από την Ρωσία και ως ληστρική επιδρομή στις καταθέσεις Ρώσων πολιτών, στην πράξη η ρωσική πλευρά έβγαινε ούτως ή άλλως κερδισμένη.

Πρώτον, ο πρόεδρος Πούτιν είχε την καλύτερη δικαιολογία να επιδείξει στο εσωτερικό μέτωπο την πυγμή του ως προς τους κακούς χειρισμούς των ευρωπαίων εταίρων του, σε λεκτικό τουλαχιστον επίπεδο, ενώ κατά δεύτερον ο Ρώσος πρόεδρος είδε να εξανεμίζονται καταθέσεις ολιγαρχών που ουκ ολίγες φορές είχαν δημιουργήσει προβλήματα στην διακυβέρνησή του και τον είχαν υποσκάψει πολιτικά, με μεγάλο μέρος αυτών των κεφαλαίων πλέον να διοχετεύεται στις off shore ζώνες που προανήγγειλε ο πρωθυπουργός Μεντβέντεφ. Τρίτον και τελευταίο, η Μόσχα μέσω του κουρέματος, άδραξε την μοναδική ευκαιρία να προβάλλει τις πλέον μαξιμαλιστικές αξιώσεις της προς την Κυπριακή ηγεσία. «Γη και Ύδωρ», ή αλλιώς η Κύπρος να μεταβληθεί εν μια νυκτί σε Ρωσική Σατραπεία.

Ακριβείς λεπτομέρειες για το τι ζητήθηκε από την Μόσχα δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστές, αλλά ειδήμονες των διεθνών σχέσεων μιλούν για πλήρη απεμπόληση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ήτοι, ναυτική βάση, υπό πλήρη ρωσικό έλεγχο μάλιστα, καθώς εκείνες οι ημέρες συνέπεσαν με την πρώτη επανεμφάνιση ισχυρής ρωσικής ναυτικής μοίρας από την εποχή της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης στην Μεσόγειο. Με την κρίση στην Συρία να μην έχει τέλος, μια βάση στην Κύπρο σίγουρα θα αποτελούσε μια πιο ελκυστική επιλογή από την Συριακή Ταρτούς. Πιθανολογείται επίσης πως συζητήθηκε η κατά μεγάλο ποσοστό εκχώρηση δικαιωμάτων στον τερματικό σταθμό υγροποίησης φυσικού αερίου, με επαχθείς μάλιστα για την Κύπρο όρους, ενώ παράλληλα θα εξοβελίζονταν από την διαδικασία διαπραγμάτευσης ισχυροί σύμμαχοι της Λευκωσίας, όπως το Ισραήλ και κολοσσοί του ενεργειακού τομέα, όπως η ΕΝΙ. Αν και η κυπριακή πλευρά δεν ενέδωσε (προς το παρόν) σε αυτές τις απαιτήσεις, η Ρωσία, ως κράτος τουλάχιστον, δεν έχασε απολύτως τίποτα, αντιθέτως φαίνεται να βγαίνει διπλωματικά και οικονομικά ενισχυμένη από την κρίση.

Κάπου εδώ αρχίσαν οι Κύπριοι πολίτες, όπως και οι Έλληνες εδώ και πέντε χρόνια, να νιώθουν μια αφόρητη πολιτική, οικονομική και διπλωματική μοναξιά. Η αντιμετώπιση πλέον των ξένων χωρών, προς Κύπρο και Ελλάδα ήταν στα όρια του να χαρακτηρίζεται και να συγκρίνεται ως συμπεριφορά περίπου με αυτή που έχουν οι ΗΠΑ προς τα λεγόμενα κράτη-παρίες, όπως η Συρία, η Β. Κορέα, το Ιράν, το Πακιστάν, κ.λ.π.

Μαζί με αυτή την τάση απομονωτισμού που επικράτησε σε Κύπρο και Ελλάδα, άρχισαν τα γνωστά και μη εξαιρετέα κλισέ του τύπου «καταραμμένες οι χώρες που έχουν πετρέλαιο ή φυσικό αέριο, όπου και αν βρέθηκαν ενεργειακά κοιτάσματα επικρατεί πείνα, πόλεμος και δυστυχία…» και λοιπά κοινότοπα σχόλια. Το επιχείρημα δεν στέκει, καθώς για κάθε χώρα, ειδικά της Αφρικής, που δεινοπαθεί από αυτές τις προβληματικές καταστάσεις, ίσως και εξαιτίας της ύπαρξης υδρογονανθράκων, υπάρχει μια άλλη στην θέση της που καταγράφει, ακριβώς για τον ίδιο λόγο, μια τρελλή κούρσα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

Παράδειγμα αποτελεί η αρμονική συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Βόρειας Θάλασσας από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Νορβηγία και τελευταίως από την Ισλανδία. Επίσης πολλές χώρες του Περσικού Κόλπου έχουν βασίσει την ανάπτυξή τους ακριβώς σε αυτόν τον πολύτιμο πυλώνα που λέγεται ενέργεια και υδρογονάθρακες. Μα ακόμα και στην μαρτυρική Ανγκόλα της Νοτιοδυτικής Αφρικής, μετά από 25 χρόνια εμφυλίου πολέμου και ξένων επεμβάσεων, η χώρα κατάφερε να ορθοποδήσει ταχύτατα και υπό συνθήκες πολιτικής και κοινωνικής ομαλότητας, μόλις μπόρεσε να προβεί σε άντληση πετρελαίου από τα αποθέματά της, με κινεζική συνδρομή.

Τί είναι λοιπόν αυτό που έφταιξε τόσο στην Κύπρο, όσο και στην Ελλάδα ώστε να βρεθούν για ακόμα μια φορά στην ιστορία τους διπλωματικά απομονωμένες και στριμωγμένες στην γωνία από εχθρούς αλλά και «φίλους»;

Σημαντικότερο παράγοντα για την ορθή διακυβέρνηση ενός κράτους, αποτελεί η χρηστή δημοσιονομική και πολιτική διαχείριση κάτι που φυσικά απαιτεί την ύπαρξη ενός καλώς νοουμένου πατριωτισμού στις εκάστοτε πολιτικές ελίτ. Όσο τετριμμένο, άλλο τόσο είναι και άτοπο το διαχρονικό επιχείρημα του «για όλα φταίνε οι ξένοι»…Κανείς δεν είναι άμοιρος των ευθυνών του.

Αν και σε επίπεδο οικονομικής διαφθοράς και ξεπλύματος μαύρου χρήματος ουδείς στην Ε.Ε. δεν δικαιούται να σηκώνει το δάχτυλο στην Λευκωσία, αρκεί να θυμηθούμε τις ανά την υφήλιο μίζες της SIEMENS, μιας εταιρείας βαθιά διαπλεκόμενης με το γερμανικό κράτος, παραταύτα, ο ξένος παράγοντας διαχρονικά θα φροντίζει να διασφαλίζει το δικό του εθνικό και κρατικό συμφέρον κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο.Τα συμφέροντα άλλωστε, είτε συγκλίνουν, είτε αποκλίνουν.

Εξίσου όμως, ο ελληνισμός φρόντιζε από ιδρύσεως του Ελληνικού, όσο και του Κυπριακού κράτους να επιβιώνει με «ξένα κόλυβα», ήτοι διεθνή προστασία και πατρονία. Χωρίς περιστροφές, αρκεί να ανατρέξουμε στα σχολικά μας βιβλία της Ιστορίας, όταν στην μετεπαναστατική Ελλάδα του 1831 τα κόμματα που ιδρύθηκαν σε καθεστώς ελευθερίας πλέον, έφεραν τα χαρακτηριστικά ονόματα: «Αγγλικό, Γαλλικό και Ρωσικό Κόμμα». Τα σχόλια εδώ περιττεύουν.

Καλά θα κάνουμε λοιπόν, ως ενεργοί πολίτες, με αίσθημα ατομικής ευθύνης, εκτός από το να μετράμε μοιρολατρικά τις συνέπειες ενός ακήρυκτου όσο και ολοκληρωτικού οικονομικού πολέμου, ο οποίος διεξάγεται σε καθημερινή βάση και αφήνει τα σημάδια του όχι μόνο στον οικονομικό, αλλά και στον κοινωνικό ιστό Κύπρου και Ελλάδας, να αντιληφθούμε τις ευθύνες που βαρύνουν τον καθένα μας ξεχωριστά, με την ανοχή ή και την συνενοχή που επιδείξαμε επί δεκαετίες ως πολίτες σε ζητήματα διαφθοράς, κακοδιαχείρισης, νεποτισμού και ευνοιοκρατίας στον δημόσιο τομέα.

Συνεχίζαμε να διαμαρτυρόμαστε για τους λάθος λόγους την λάθος στιγμή, ενώ φαινόμενα διαλυτικά για την κοινωνία και την πολιτική ζωή τα κρύβαμε συλλήβδην κάτω από το χαλί…Μόνο που το χαλί φούσκωσε πολύ.
Ίσως εν τέλει η κρίση να αποτελέσει μια ευκαιρία και ένα εφαλτήριο για να ωριμάσουμε ως πολίτες σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, ξαναβρίσκοντας ενδεχομένως και την απωλεσθείσα σε Κύπρο και Ελλάδα διάθεση να παλέψουμε με τις δικές μας δυνάμεις, μικρές ή μεγάλες, και να ξανασταθούμε στα πόδια μας ως κοινωνίες, χωρίς ραγιαδισμούς και χωρίς τα σύνδρομα εξάρτησης ενός παρελθόντος που η εύκολη λύση και δικαιολογία ήταν «για όλα φταίνε οι ξένοι, οι κακοί πολιτικοί και οι γείτονες μας απέναντι…».

Έτσι, ακόμα και αν φαινομενικά η Κύπρος δείχνει να έχει απομείνει μόνη της τίποτα δεν έχει οριστικά κριθεί, αρκεί η πολιτική ελίτ του τόπου να αντιληφθεί σε όλο της το εύρος την ιστορική ευθύνη που φέρει αυτή την κρίσιμη στιγμή και να αρθεί άμεσα στο ύψος των περιστάσεων.

Εν κατακλείδι αυτό που η Κύπρος οφείλει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο στην διεθνή διπλωματική σκακιέρα είναι το γεγονός πως δεν είναι προς το συμφέρον καμίας μεγάλης ή και περιφερειακής δύναμης της περιοχής, όπως είναι το Ισραήλ, η πολιτική και οικονομική γιγάντωση μιας όλο και πιο αλαζονικής Τουρκίας με τον εκ παραλλήλου εκμηδενισμό του Ελληνισμού από τον φυσικό του χώρου.

Η Κύπρος λοιπόν δεν έχει μείνει μόνη της και οφείλει να αποτρέψει την επαναφορά των όποιων φοβικών συνδρόμων, αρκεί ο κοινωνικός και πολιτικός ιστός να ομονοήσει και να παραμείνει αρραγής.

   Διαδώστε αυτό το άρθρο

 

Διαβάστε ακόμη

  1. Πώς μπορεί μια επιχείρηση να διαχειριστεί την καινοτομία;
  2. Επιτακτική ανάγκη η δημιουργία Υφυπουργείου Ανάπτυξης
  3. «Σημαδεμένη τράπουλα»: Τι να περιμένουμε όταν οι προηγούμενοι ήταν «παρθένες» μπροστά στον Άιντα
  4. Κύπρος, ευρωπαϊκή πρωταθλήτρια στις ανισότητες
  5. Τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα ανεβάζουν επίπεδο την Κύπρο - Το κράτος να συμβάλλει στην αναπτυξιακή διαδικασία