What's hot? ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ· ΤΕΠΑΚ· ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ· VOICE·

INFO

12.05.2013 | 15:40
Τελευταία ενημέρωση: 13.05.2013 | 07:23

ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. πιέζουν για λύση αστραπή στο Κυπριακό με μοχλό τους υδρογονάνθρακες

Μέγεθος κειμένου

Επιλογή κατηγορίας

 - Πιέσεις από ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. για ταχεία επίλυση του Κυπριακού δια των αρμοδίων εκπροσώπων τους
- Οι επισκέψεις Αναστασιάδη σε Ισραήλ και Κασουλίδη στην Ουάσινγκτον σηματοδοτούν την απαρχή μιας κρίσιμης περιόδου για το Κυπριακό
- Οι υδρογονάνθρακες από κρίσιμο διαπραγματευτικό όπλο της Κύπρου μπορούν να μετατραπούν σε μοχλό άσκησης πίεσης σε πολιτικοδιπλωματικό επίπεδο προκειμένου να επιτευχθεί η επανένωση της Μεγαλονήσου με όρους που δεν εξυπηρετούν την Ε/κ πλευρά
- Διπλωματικός μονόδρομος η εμβάθυνση των σχέσεων Λευκωσίας - Τελ Αβίβ

 Τον χορό των δηλώσεων και των ευχολογίων για μια ταχεία επανένωση της Κύπρου τον άνοιξε ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, ο οποίος ούτε λίγο, ούτε πολύ δήλωσε πως επείγει μια άμεση λύση στο "κυπριακό πρόβλημα" και πως υφίστανται φυσικοί πόροι που σε περίπτωση επανένωσης θα μπορούσαν να ωφελήσουν και τις 2 πλευρές. Αυτές οι δηλώσεις μάλιστα έρχονται την στιγμή που η Κύπρος μετά από δεκαετίες εσωτερικών και εξωτερικών παλινδρομήσεων αρχίζει με σταθερό ρυθμό να πλησιάζει στο σημείο ένταξης στις Νατοϊκές δομές, μέσω της πρόθεσης υποβολής αίτησης για ένταξη στον "Συνεταιρισμό για την Ειρήνη".

Κάπου εδώ καταρρέει λοιπόν και το κυβερνήτικό αξίωμα που διετύπωσε ο ΥΠ.ΑΜ., κ. Φωτίου, ο οποίος αναφερόμενος στο "Συναιτερισμό για την Ειρήνη" θεωρεί πως η ένταξη της Κύπρου σε αυτόν θα εξυπηρετήσει καλύτερα την προστασία και υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη, ενώ θα θωρακίσει και την Κυπριακή Δημοκρατία από τις συνεχιζόμενες απειλές της Τουρκίας, κυρίως με αφορμή το θέμα των υδρογονανθράκων.

Από την πλευρά της Ε.Ε., η οποία με περίσσια υποκρισία έδωσε την χαριστική βολή στο κυπριακό χρηματοπιστωτικό σύστημα, ρίχνοντας την Κύπρο σε μια οικονομικοπολιτική και κοινωνική δίνη, δια του αρμοδίου για οικονομικά θέματα επιτρόπου της, κ. Όλι Ρεν το διακύβευμα συμπλέει πλέον με αυτό του ΝΑΤΟ, ήτοι, όπως ο ίδιος δήλωσε, "η επανένωση της Κύπρου θα δώσει μια νέα δυναμική στην κοινωνική και οικονομική υπόσταση της Μεγαλονήσου...".

Οι ΗΠΑ σε μια ακολουθία αμφίσημων δηλώσεων και με ένα ιστορικό παρελθόν στο Κυπριακό αρκούντως θολό, εώς και εχθρικό πολλές φορές, δια του ΥΠ.ΕΞ. τους Τζον Κέρι δήλωσαν την ετοιμότητά τους κατά την πρόσφατη επίσκεψη του ΥΠ.ΕΞ. της Κυπριακής Δημοκρατίας Ιωάννη Κασουλίδη να υποβοηθήσουν τις προσπάθειες που διεξάγονται για επανένωση της Κύπρου.

Όμως ο πραγματικά αστάθμητος παράγοντας στο κυπριακό παραμένει το Ισραήλ. Παρά τις πιέσεις των ΗΠΑ  και την προσωπική "πραξικοπηματική" διαμεσολάβηση Ομπάμα για γεφύρωση του χάσματος Ισραήλ-Τουρκίας, μέσω της ισραηλινής απολογίας δια τηλεφώνου του Πρωθυπουργού Νετανιάχου προς τον Ερντογάν, του ιδίου δηλαδή ανθρώπου που διέταξε την επέμβαση στο πλοιάριο MAVI MARMARA, το κλίμα στις Τουρκο-ισραηλινές σχέσεις παραμένει αρκετά βαρύ. 

Οι λόγοι είναι πολλοί, αμοιβαία καχυποψία μετά το επεισόδιο του MAVI MARMARA, υπόνοιες για στήριξη σε επίπεδο πληροφοριών του PKK από το Ισραήλ, ανοικτή τουρκική στήριξη προς τα παλαιστινιακά αιτήματα, μέσω της προβολής ενός ισλαμικού νεοθωμανισμού, καθώς και τα γενικώς αποκλίνοντα συμφέροντα στην ζώνη της Ν.Α. Μεσογείου, με μια Τουρκία που προσπαθεί να κερδίσει ζωτικό ναυτικό χώρο εξοβελίζοντας το Ισραηλινό ναυτικό από μια θέση ισχύος που απλαμβάνει από το 1973 και μετά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στις διμερείς σχέσεις όμως παραμένει το ζήτημα του Ιράν. 

Όσο και αν οι Δυτικοί, ΝΑΤΟ, ΕΕ και ΗΠΑ διαβλέπουν στον "ήπιο ισλαμισμό" του Ερντογάν ένα εν δυνάμει σύμμαχο - εφαλτήριο για εκτόξευση επίθεσης κατά ενός πυρηνικού Ιράν, το Ισραήλ όντας καλύτερος γνώστης των δεδομένων της περιοχής, αμφισβητεί ανοιχτά και όρθως, αν διαβάσει κανείς και τις δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων, την δυνατότητα της Άγκυρας να παράσχει την οποιαδήποτε βοήθεια σε μια ενδεχόμενη επίθεση στο Ιράν.

Οι κύριοι βασικοί λόγοι είναι τρεις:

Ο πρώτος έχει να κάνει με έναν έντονο συμβολισμό που αφορά στο νέο χαρακτήρα του Τουρκικού κράτους που έχει διαμορφώσει η τριανδρία Ερντογάν - Γκιούλ - Νταβούτογλου. Παρά το ότι οι σχέσεις Σουνιτικής Τουρκίας και Σιιτικού Ιράν δεν υπήρξαν ιδιαίτερα θερμές κατά το παρελθόν και όχι μόνο λόγω διαφορετικού ισλαμικού δόγματος, δεν παύει να υπάρχει ένας έντονος συμβολισμός για όλο τον ισλαμικό κόσμο στην περίπτωση που μια "ηγετική" ισλαμική χώρα όπως η Τουρκία καταστεί εφαλτήριο μιας "σιωνιστικής και χριστιανικής σταυροφορίας" κατά μιας μουσουλμανικής χώρας. Επίσης η Τουρκία θα μπορούσε να υποστεί και το μένος των διαφόρων ισλαμικών τροκρατικών οργανώσεων, όπως πολλάκις έχει συμβεί κατά το παρελθόν. Ενδεικτικές είναι οι προ ετών επιθέσεις της Αλ Κάιντα στην κεμαλική Τουρκία όταν ακόμα η συμμαχία με το Ισραήλ ήταν ιδιαίτερα ενεργή.

Ο δεύτερος λόγος είναι καθαρά οικονομικός και έχει να κάνει με την ενεργειακή εξάρτηση της Άγκυρας σε φυσικό αέριο από το Ιράν σε ποσοστό που ξεπερνά το 30%. 

Ο τρίτος λόγος αφορά καθαρά στους εσωτερικούς πολιτικούς συσχετισμούς και ισορροπίες στην Τουρκία με τις γνωστές τάσεις αλληλοαμφισβήτης Ερντογάν - Γκιούλ, που σε περίπτωση έντασης και πολεμικού κλίματος στην περιοχή θα μπορούσε η κόντρα αυτή να λάβει μεγάλες διαστάσεις, αποσταθεροποιώντας το εσωτερικό μέτωπο στην Τουρκία.

Το διακύβευμα της Κύπρου


Παρά τις διάφορες Κασσάνδρες που διαβλέπουν πρόβληματα και τριγμούς στις σχέσεις Λευκωσίας - Τελ Αβίβ, η αλήθεια είναι πως οι δύο χώρες έχουν ανάγκη η μια την άλλη, τόσο σε ενεργειακό, όσο και σε γεωπολιτικό επίπεδο. Το Ισραήλ απλά θα έχει υποστεί γεωπολιτικό Τσεκ Ματ στην πολιτική σκακιέρα της περιοχής σε περίπτωση που η Ν.Α. Μεσόγειος καταστεί χώρος ανεξέλεγκτης δράσης του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού.

Το ανάχωμα του Ισραήλ έναντι αυτών των γνωστών πλέον ηγεμονικών τουρκικών φιλοδοξιών δεν είναι άλλο από την Κυπριακή Δημοκρατία και κατ' επέκταση και η Ελλάδα η οποία επίσης εμπλέκεται ενεργειακά και γεωπολιτικά στην περιοχή. Το casus belli άλλωστε σε περίπτωση νεάς τουρκικής επιχείρησης στην Μεγαλόνησο δεν έχει αρθεί από ελληνικής πλευράς, απλά τώρα το ισοζύγιο των δυνάμεων είναι διαφορετικό με ένα Ισραήλ το οποίο γενικότερα δεν βλέπει με καθόλου καλό μάτι τις κινήσεις της νεοθωμανικής Τουρκίας στην περιοχή.

Έτσι παρά το γεγονός ότι ΝΑΤΟ, ΕΕ, και φυσικά οι ΗΠΑ δεν θεωρούν ως ιδιαίτερα θετική εξέλιξη την παγίωση του άξονα Τελ Αβίβ - Λευκωσία - Αθήνα δεν μπορούν να υπολογίσουν τις επόμενες κινήσεις τους και χωρίς αυτόν, δεδομένων των συνθηκών που επικρατούν στις 3 αυτές χώρες που καθιστούν την διάλυση αυτού του άξονα, προς το παρόν, ανέφικτη.

Έτσι η Κύπρος διαθέτει ακόμα την χρονική και πολιτικοδιπλωματική άνεση να αναπτύξει έτι περαιτέρω την πολιτική, στρατιωτική, αλλά και οικονομική συνεργασία του με το Ισραήλ, θωρακίζοντας ακόμα περισσότερο τις διμερείς σχέσεις από διάφορους εξωγενείς παράγοντες, όπως η ανοικτή επέμβαση των ΗΠΑ για αποκατάσταση των σχέσεων Ισραήλ - Τουρκίας. 

Μάλιστα, την στιγμή που στα Ισραηλινά οικόπεδα δεν έχουν βρεθεί ιδιαίτερα ικανοποιητικές ποσότητες Φ.Α. αυτό από μόνο του αυτό αναβαθμίζει τον ρόλο της Κύπρου ως προνομιακού συνομιλητή του Τελ Αβίβ, όπου μια ενδεχόμενη συνδιαχείριση σε γειτνιάζοντα οικόπεδα θα μπορούσε να εξασφαλίσει ανταλλάγματα στην Λευκωσία από το Ισραήλ σε επίπεδο παροχής ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή. Άλλωστε η διπλωματία είναι ένα κατ' εξοχήν παιχνίδι "δούναι και λαβείν"...

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, η Λευκωσία δεν έχει διπλωματικά κάψει όλα της χαρτιά, με δεδομένο ότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Ισραήλ μια "κάθοδος" της Τουρκίας στην Ν.Α. Μεσόγειο τόσο για γεωπολιτικούς, όσο και για οικονομικούς και ενεργειακούς λόγους. Ο άξονας λοιπόν που έχει χαρακτηριστεί και ως η "Αντάντ της Ν.Α. Μεσογείου" μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας, όσο και αν έχει θίξει δυτικά, τουρκικά και ίσως ρωσικά συμφέροντα, δεν παύει να είναι μια "φυσική συμμαχία", η οποία δεν υπαγορεύτηκε από κάποια ξένη μεγάλη δύναμη, αλλά προκύπτει και εξυπηρετεί αμιγώς τα κρίσιμα εθνικά συμφέροντα των τριών χωρών που την συναποτελούν. 

Έτσι στις πιέσεις που αναμένονται να κορυφωθούν για άμεση λύση στο κυπριακό, η Κυπριακή πλευρά θα πρέπει να αξιοποιήσει στο έπακρο, χωρίς φοβικά σύνδρομα του παρελθόντος, τις συμμαχίες της, που είναι χώρες που διαθέτουν και μεγάλο επίπεδο επιρροής στα μεγάλα κέντρα αποφάσεων, μέσω των αντίστοιχων λόμπυ που διαθέτουν εκεί, όπως π.χ. το Αμερικονοεβραϊκό λόμπυ και το Ελληνοαμερικανικό που πλέον θεωρείται ως μια οντότητα και με το αντίστοιχο αρμενικό.

Οπότε, οι μέχρι τώρα κινήσεις της κυβέρνησης στο επίπεδο εμβάθυνσης της διμερούς συνεργασίες με το Ισραήλ θεωρείται πως κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση, ενώ απαιτείται και καλύτερος συντονισμός και με την Αθήνα, κάτι το οποίο φαίνεται πως έχει ήδη επισημανθεί και γίνεται προσπάθεια βελτίωσης, με την πρόσφατη συνάντηση των 2 ΥΠ.ΑΜ. Κύπρου και Ελλάδας  την προηγούμενη εβδομάδα στην Αθήνα.

Σωκράτης Κωσταρόπουλος


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Πρόεδρος Αναστασιάδης: Κύπρος και Ισραήλ θα ξεκινήσουν μια νέα εποχή στρατηγικής συνεργασίας

Πιέζει για επανέναρξη των συνομιλιών ο Ντάουνερ

Αποκλειστική συνέντευξη- Ο Δρ. Γ. Κέντας απαντά- Μας πούλησε τελικά η Ρωσία; Είναι πραγματικός σύμμαχός μας το Ισραήλ; (VIDEO)







   Διαδώστε αυτό το άρθρο