What's hot? ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ· ΧΙΟΝΙΑ· AFRIKA· SURVIVOR·

INFO

31.01.2014 | 19:12
Τελευταία ενημέρωση: 31.01.2014 | 20:56

Η ομιλία του Νικόλα Παπαδόπουλου για τον Μακάριο στο Παραλίμνι

Μέγεθος κειμένου

Επιλογή κατηγορίας

Ομιλία εκφώνησε ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος στο Παραλίμνι, που στο επίκεντρό της ήταν η συμβολή του Εθνάρχη Μακάριου στην σύγχρονη κυπριακή ιστορία και κοινωνία.

Συγχαίρω τους διοργανωτές αυτής της καθιερωμένης εκδήλωσης που, σε καιρούς δύσκολους για την πατρίδα μας και τον κυπριακό λαό, δεν ξεχνούν αυτούς στους οποίους οφείλουμε τη δημιουργία και την ίδια την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα.

Σε τέτοιους καιρούς λοιπόν, έχουμε πρόσθετο καθήκον και διπλή υποχρέωση να μνημονεύουμε τον Εθνάρχη Μακάριο.
Να θυμούμαστε τους αγώνες του.
Να εμψυχωνόμαστε από την αντίστασή του.
Να ακολουθούμε τη ρήση του «μην είσαστε μικρόψυχοι και δειλοί».
Γιατί, παρά τα 37 χρόνια από το θάνατό του, τον έχουμε ανάγκη.
Έχουμε ανάγκη τη σιγουριά που μας έδινε η παρουσία του.
Την ασφάλεια που νιώθαμε, ξέροντας ότι εκείνος χειριζόταν το Κυπριακό, ότι εκείνος διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις.
Και ήμασταν ήσυχοι ότι η Κύπρος, όσο και να κινδύνευε, πάντα θα τα κατάφερνε.
Ενόσω η τύχη της πατρίδας μας βρισκόταν στα στιβαρά του χέρια κι ενόσω στηριζόμασταν στην αγωνιστικότητα και αποφασιστικότητα με την οποία υπερασπιζόταν τα δίκαια και τα δικαιώματα του κυπριακού λαού, η Κύπρος τα κατάφερνε.
Γι αυτό άλλωστε, μόλις το πραξικόπημα και η προδοσία τον παρόπλισαν, έστω προσωρινά, η Κύπρος υπέστη τη μεγαλύτερη καταστροφή στη σύγχρονη Ιστορία της.

Λίγες προσωπικότητες στην ιστορία των εθνών και των κρατών είχαν το πολιτικό εκτόπισμα και τη διεθνή ακτινοβολία του Εθνάρχη Μακαρίου.

Μόνο αν αναλογιστούμε το φυσικό μέγεθος του νησιού μας και τον μικρό σε αριθμό πληθυσμό μας, μπορούμε να κατανοήσουμε πόσο σημαντικός υπήρξε ο ρόλος του Εθνάρχη Μακαρίου, σε έναν κόσμο που προσπαθούσε να συνέλθει από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και που ζούσε στη σκιά ενός ακήρυχτου αλλά διαρκούς Ψυχρού Πολέμου.
Εξ ου, και για τρεις δεκαετίες, τόσο εδώ όσο και διεθνώς, «Κύπρος» σήμαινε «Μακάριος» και «Μακάριος» σήμαινε «Κύπρος».

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, επιχειρείται από κάποιους μια συστηματική προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας αλλά και αλλοίωσης του ρόλου και της συμβολής ιστορικών προσωπικοτήτων, πολιτικών ανδρών, που διαδραμάτισαν καθοριστικό και, κυρίως, θετικό ρόλο στην πολυτάραχη ιστορία του νησιού μας.

Σε μια περίοδο απογοήτευσης και δυσφορίας των πολιτών, έγινε σχεδόν συνήθεια από κάποιους να επικαλούνται δήθεν «λάθη του παρελθόντος», ή «διαχρονικές παθογένειες» ή «παλαιές υποχωρήσεις» και άλλους ευφάνταστους όρους, σε μια απέλπιδα προσπάθειά τους να αποσείσουν από τους ώμους τους τις δίκες τους ευθύνες και τα δικά τους λάθη, είτε τότε, είτε σήμερα.

Ο Μακάριος, ο άνθρωπος που χαρακτηρίζεται ως Εθνάρχης από όλους, που ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και υπήρξε ο Ηγέτης του Κυπριακού Ελληνισμού για τρεις δεκαετίες είναι, δυστυχώς, το πρώτο θύμα αυτής της συστηματικής προσπάθειας.

Επιτρέψτε μου λοιπόν, απόψε, στην πρώτη ομιλία μου ως Πρόεδρος ενός Κόμματος που ήταν και παραμένει πιστό στην παρακαταθήκη του, να υπερασπιστώ τον Μακάριο.

Εκείνοι που κατηγορούν το Μακάριο τον αποκαλούν μερικές φορές «δικτάτορα».
Χαρακτηρίζουν τα χρόνια της δικής του έντονης παρουσίας «παρωχημένες εποχές», όπου υπήρχαν ελλείμματα δημοκρατίας.

Λένε ότι ο Μακάριος, δήθεν, κατεδίωκε τους διαφωνούντες και ήλεγχε ετσιθελικά την πολιτική ζωή της Κύπρου.
Ισχυρίζονται ότι ο Μακάριος «αποφάσιζε και κανένας δεν τολμούσε να διαφωνήσει».

Την ίδια ώρα όμως, οι ίδιοι που κατηγορούν τον Μακάριο με αυτές τις ατεκμηρίωτες και αόριστες κατηγορίες αναγνωρίζουν - και ίσως κάποιοι να το περηφανεύονται κιόλας - ότι σήμερα,
«Όποιος βγει έξω από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος»
και άλλες παρόμοιες αναφορές…

Αυτές λοιπόν οι κατηγορίες εναντίον του Μακαρίου δεν ισχύουν.
Όσοι έζησαν και συνεργάστηκαν στενά με τον Μακάριο – και στο Δημοκρατικό Κόμμα περηφανευόμαστε γιατί ο ιδρυτής μας, ο Σπύρος Κυπριανού και ο πρώην Πρόεδρος μας, Τάσσος Παπαδόπουλος, ήταν ανάμεσα σε αυτούς -, μαρτυρούν πως σε αντίθεση με το τι συμβαίνει ακόμα και σήμερα σε κάποιους πολιτικούς χώρους, οι ίδιοι ήξεραν ότι μπορούσαν να διαφωνήσουν μαζί του. Και το έκαναν.

Ήξεραν ότι θα τους άκουε με προσοχή. Και τους άκουε.
Ήταν βέβαιοι ότι δεν θα τους «μαυροπινάκιζε» αλλά, αντίθετα, θα εκτιμούσε το θάρρος και την ευθυκρισία τους.
Ίσως μάλιστα ο Τάσσος Παπαδόπουλος να είναι το καλύτερο παράδειγμα.
Διαφώνησε το 1959 με τη σημαντικότερη ίσως πολιτική απόφαση του Μακαρίου, τη Συμφωνία Ζυρίχης – Λονδίνου και διαφώνησε δημόσια, φανερά, ελεύθερα.

Κι όμως, ο Μακάριος, παρά αυτή τη διαφωνία του σε ένα τόσο κομβικής σημασία θέμα, τον εμπιστεύτηκε όσο λίγους όλα τα επόμενα χρόνια, μέχρι το θάνατό του.
Ο Μακάριος ήταν βαθιά δημοκράτης.
Και το έδειχνε στην πράξη.
Απλώς, οι μειοψηφούντες εχθροί του ήθελαν να τον πολεμούν ύπουλα και να γίνεται πάντα το δικό τους.
Και καθώς η δημοκρατία δεν τους το επέτρεπε, κατηγορούσαν τον Μακάριο ότι, δήθεν, δικτατόρευε την πολιτική ζωή της Κύπρου.

Σκεφτείτε μόνο, για παράδειγμα, ποιοι τον κατηγορούσαν όταν ζήτησε την ψήφο του λαού για διεκδίκηση του «εφικτού και όχι του ευκταίου».

Οι περισσότεροι από αυτούς τους «άκαμπτους πατριώτες» λοιπόν, που ήθελαν το ευκταίο, τον κατηγόρησαν λίγα χρόνια μετά επειδή δεν ήταν υποχωρητικός και δεν αποδεχόταν απαράδεκτες λύσεις.

Το εντυπωσιακότερο δε είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς βρέθηκαν πριν μερικά χρόνια να υποστηρίζουν με σθένος το σχέδιο Ανάν και να προσπαθούν να μας το επιβάλουν…

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Ο Μακάριος συγκέντρωνε την αγάπη και την υποστήριξη του 90% του λαού.
Του λαού, που τον ένιωθε ως πατέρα, ως εθνάρχη και ως ανίκητη ασπίδα στις επιβουλές εναντίον της Κύπρου.
Με την ίδια ένταση τον μισούσε το υπόλοιπο 10% του λαού.
Πολλοί μάλιστα θα ένιωθαν ευτυχείς με τη φυσική εξόντωσή του, σε μια από τις πολλές απόπειρες δολοφονίας εναντίον του.

Και αυτή η μικρή μειοψηφία που τον αποκαλούσε «επίορκο της ενώσεως», «Κάστρο της Μεσογείου» και «ολετήρα της Κύπρου», ήταν απλώς άτομα με ακραίες απόψεις, που τους υποδαύλιζε το φανατισμό η χούντα των Αθηνών, ή κάποιοι νέοι που παρασύρονταν από εύηχους και πύρινους λόγους κάποιων για το «ευκταίο», χωρίς όμως συναίσθηση της κατάστασης ή των κινδύνων.

Σήμερα, διάφοροι όψιμοι και σοβαροφανείς αναλυτές, που νιώθουν ενοχή για θέσεις και απόψεις τους ή που προσπαθούν να δικαιολογήσουν δικές τους, καταδικασμένες από το λαό, επιλογές, υποστηρίζουν ότι ο Μακάριος έκανε σοβαρά λάθη στην πολιτική πορεία του.

Κρίνουν με την άνεση και την ασφάλεια της χρονικής απόστασης και τη γνώση των σημερινών δεδομένων, αποφάσεις και ενέργειες που συνέβησαν σε άλλες εποχές, με άλλα δεδομένα (γνωστά ή άγνωστα) και χωρίς την εκ των προτέρων γνώση της εξέλιξης των γεγονότων ή του αποτελέσματος.
Λένε για παράδειγμα ότι ήταν λάθος η διεξαγωγή του απελευθερωτικού αγώνα στη δεκαετία του 1950.
Κάποιοι άλλοι λένε ακόμη ότι η ΕΟΚΑ ήταν «τρομοκρατική οργάνωση»…

Κρίνουν τον θρυλικό αγώνα της ΕΟΚΑ, τη σπουδαιότερη εποποιία του κυπριακού ελληνισμού, με τη σημερινή αντίληψη του λεγόμενου ρεαλισμού, που θεωρεί τους απελευθερωτικούς αγώνες και την πρόθυμη θυσία ζωής για την ελευθερία, ως «σοβινιστική» εκδήλωση ή ως παρορμητική πράξη.
Ξεχνούν όμως κάτι σημαντικό:
Ο εθελόδουλος ρεαλισμός δεν έχει δικαίωμα να κρίνει απελευθερωτικούς αγώνες.

Ακόμα και στην ιστορία των λαών, ο δρόμος προς την Ιθάκη είναι πιο σημαντικός από τον προορισμό.

Κατηγορούν ακόμα τον Εθνάρχη Μακάριο ότι ευθύνεται για την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων, επειδή υπέβαλε τα γνωστά «13 Σημεία» για αλλαγή του συντάγματος και προκάλεσε την τουρκική αντίδραση.
Όμως, ξέρουμε τι θα έκαναν οι Τούρκοι ακόμα και χωρίς τα «13 Σημεία».
Ξέρουμε σήμερα τις πολεμικές τους προετοιμασίες για διάλυση του κράτους, ακόμη και πριν την ανεξαρτησία.

Ξέρουμε ότι τα «13 Σημεία» ήταν απλώς η αδικαιολόγητη αφορμή για την έναρξη μιας αποσχιστικής προσπάθειας που θα ξεκινούσε σύντομα, έτσι κι αλλιώς.

Και διαπιστώνουμε δυστυχώς, πενήντα χρόνια μετά, ότι η απόσχιση των Τουρκοκυπρίων, η διχοτόμηση και η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν και είναι η μόνιμη τουρκική επιδίωξη.

Κατηγορούν, τέλος, τον Μακάριο, για την οργάνωση ΑΚΡΙΤΑΣ και τη μέριμνά της να παράσχει αμυντική κάλυψη στην εδαφική ακεραιότητα του νησιού και τον κυπριακό ελληνισμό, σε περίπτωση τουρκικής επέμβασης.

Ξεχνούν όμως ότι χωρίς τον ΑΚΡΙΤΑ πιθανόν η εισβολή να γινόταν από το 1963.
Και μάλιστα, καθώς είχαν περάσει μόλις τρία χρόνια από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, μια τουρκική εισβολή τότε ενδεχομένως να ήταν «αθόρυβη», χωρίς οποιαδήποτε διεθνή αντίδραση.

Και ίσως από τότε, η Κύπρος να γινόταν προτεκτοράτο της Τουρκίας ή διχοτομημένο κράτος, όπως επιδιώχθηκε με την Τουρκική εισβολή, 11 χρόνια μετά, ή με το σχέδιο Ανάν, πριν από 10 χρόνια…

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Όσα αστήρικτα και ατεκμηρίωτα και αν αναμασούν για τον Εθνάρχη Μακάριο, γεγονός παραμένει ότι,
ο Εθνάρχης Μακάριος ήταν μια μορφή παγκόσμιας εμβέλειας,
που αγαπήθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού και
οδήγησε μια μικρή πατρίδα από την υποδούλωση της αποικιοκρατίας στην ανεξαρτησία ενός κράτους, τη διεθνή αναγνώριση και την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Έχουν περάσει 37 χρόνια από το πέρασμα του Εθνάρχη Μακαρίου στην αιωνιότητα.

Δυστυχώς όμως, ο αγώνας του, ο αγώνας του Κυπριακού Ελληνισμού, συνεχίζεται.
Πλέον, το δίλημμα δεν είναι ανάμεσα στο «ευκταίο» ή το «εφικτό».
Δυστυχώς, το δίλημμα πια είναι ανάμεσα στο «βιώσιμο» ή το «καταστροφικό».

Γιατί, καταστροφικό ήταν το Σχέδιο Ανάν.
Καταστροφικό θα είναι κάθε σχέδιο που θα στηρίζεται στην ίδια φιλοσοφία και θα επιχειρεί να επιβάλει, με άλλο όνομα και άλλο τίτλο, μια λύση εθνικού ξεκαθαρίσματος.
Μια λύση που θα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση και τη διχοτόμηση.
37 χρόνια μετά, η πολιτική παρακαταθήκη του Μακαρίου επιβάλλει να μην υποκύψουμε στα σχέδια των Τούρκων, του Ντάουνερ και των συμμάχων τους.
Επιβάλλει να μην νομιμοποιήσουμε την κατοχή και τις συνέπειές της.

Επιβάλλει να μην υποκύψουμε σε «κλείσιμο» του Κυπριακού σε ένα κοινό ανακοινωθέν με νέες υποχωρήσεις προς την τουρκική πλευρά, πριν καν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις.
Αυτό όμως, συναγωνιστές και συναγωνίστριες, δεν το επιβάλλει μόνο η πολιτική παρακαταθήκη του Μακαρίου.
Το επιβάλλει και η αξιοπρέπειά μας.
Το επιβάλλει το δίκαιό μας.
Το επιβάλλει η μακραίωνη Ιστορία μας.

ερωτούν κάποιοι μερικές φορές,
«ποιοι νομίζουμε πως είμαστε εμείς που πιστεύουμε πως μπορούμε να τα πετύχουμε όλα και επιμένουμε σε ένα μακροχρόνιο αγώνα;;»
Εγώ λοιπόν τους απαντώ, με μια άλλη ερώτηση,
«ποιοι νομίζουμε πως είμαστε εμείς που δικαιούμαστε να διαγράψουμε 3500 χρόνια ελληνικής ιστορίας;

Ποιοι είμαστε εμείς που μπορούμε να πούμε στον Μακάριο, στον Αυξεντίου, στον Μάτση και σε όλους τους ήρωες που θυσιάστηκαν ότι το κράτος που ιδρύθηκε με το αίμα και τους αγώνες τους έγινε κοινότητα;;»
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Ο εθνάρχης Μακάριος, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ και σύσσωμος ο Κυπριακός Ελληνισμός πέτυχε πολλά, κάτω από πολύ πιο δύσκολες συνθήκες.

Σήμερα, 37 χρόνια μετά το θάνατο του Μακαρίου,
η Κυπριακή Δημοκρατία, παρά την ημι-κατοχή του εδάφους της
και παρά τις συνεχείς προσπάθειες της Τουρκίας για υπόσκαψη, είναι,
• πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
• πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωζώνης και
• έχει αναβαθμισμένο γεωστρατηγικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή χάρη στα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου που η καλή μας τύχη μας επεφύλαξε.

Συγκρίνετε επομένως, πως ήμασταν τη δεκαετία του 1950 και του 1960 και πως είμαστε σήμερα.
Αναλογιστείτε πόσα πέτυχε ο Μακάριος, τότε.
Και συνειδητοποιήστε πόσα οφείλουμε να πετύχουμε εμείς, σήμερα.

Ως μνημόσυνο στον Μακάριο, ως μνημόσυνο σε όλους τους γνωστούς και άγνωστους έλληνες κύπριους που αγωνίστηκαν σε αυτό τον τόπο και θυσίασαν τη ζωή τους, που θυσίασαν πολλά περισσότερα από τα υλικά και πεζά που καλούμαστε να θυσιάσουμε εμείς σήμερα, οφείλουμε να συνεχίσουμε τους δικούς τους αγώνες.

   Διαδώστε αυτό το άρθρο

 


Σχετικά άρθρα

  1. ΓΓ ΑΚΕΛ: Ταυτίζονται Αναστασιάδης-Παπαδόπουλος σε οικονομία, έχουν κοινό σημείο στο Κυπριακό
  2. Σιζόπουλος: Οι πολίτες να επιλέξουν το νέο και ελπιδοφόρο που εκφράζει ο Ν. Παπαδόπουλος
  3. Απόψε η μοναδική διακαναλική των 5 βασικών υποψηφίων για την Προεδρία της Δημοκρατίας
  4. Προεδρικές Εκλογές - Κυπριανού: Διακυβεύονται Κυπριακό και κοινωνική ευαισθησία
  5. Αρχιεπίσκοπος για Σκοπιανό: «Τα Σκόπια θα μπορούσαν να ήταν ελληνικά»
  6. Προεδρικές Εκλογές - Αναστασιάδης: «Δεν με διακατέχει η αλαζονεία του φαβορί»