Ο Τσίπρας ως άλλος Τσάμπερλαιν του «κατευνασμού», το ρωσικό «παιχνίδι» της Άγκυρας στην κυπριακή ΑΟΖ και η ιταλική «αστάθεια»

Ο Τσίπρας ως άλλος Τσάμπερλαιν του «κατευνασμού», το ρωσικό «παιχνίδι» της Άγκυρας στην κυπριακή ΑΟΖ και η ιταλική «αστάθεια» | Newsit.com.cy

Το μεγάλο ζήτημα που προκύπτει από την πρόσφατη δίδυμη κρίση σε κυπριακή ΑΟΖ και Αιγαίο είναι αν και σε τί βαθμό εξήχθησαν κάποια πρώτα χρήσιμα συμπεράσματα σε πολιτικό, στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο.*

1.) Η Τουρκία δείχνει προετοιμασμένη να τηρεί δύο χαμηλής έντασης μέτωπα σε Αφρίν (Συρία) και με το PKK στα νοτιοανατολικά της σύνορα, ενώ εκ παραλλήλου δύναται να συντηρεί στο «κόκκινο» το βαθμό της έντασης σε Κύπρο και Αιγαίο.
2.) Τα διπλωματικά ερείσματα Λευκωσίας και Αθηνών, όσο ισχυρά κι αν είναι στην παρούσα φάση κατά την οποία η Τουρκία βρίσκεται απομονωμένη από  την Δύση, δεν είναι από μόνα τους αρκετά να οδηγήσουν σε τυχόν εξισορρόπηση εφόσον η κρίση εκτραχυνθεί σε θερμή αναμέτρηση, της οποιασδήποτε κλίμακος, όπως απεδείχθη με τραγικό τρόπο από τους «ανεπίσημους» και παρασκηνιακούς χειρισμούς της ιταλικής κυβέρνησης. Το κενό διεφάνη πλέον όταν το γεωτρύπανο Saipem12000 δεχόταν άμεσες απειλές που έφθασαν ως και την απειλή βύθισης, με τον διεθνή παράγοντα να είναι «γαντζωμένος» μόνο σε παρασκηνιακές διαβουλεύσεις.
3.) Ελλάδα και Κύπρος, αν κρίνουμε και από τις νεότερες παράνομες και παράτυπες τουρκικές NAVTEX, εισέρχονται σε μια νέα φάση προκλήσεων και μάλιστα παρατεταμένης διάρκειας από την γείτονα χώρα, με πολύ πιο άμεσα διατυπωμένη την ρητορική αμφισβήτησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, εν αντιθέση με το παρελθόν, όταν θερμά επεισόδια και κρίσεις ολοκληρώνονταν σε λίγα 24ωρα, συνήθως κατόπιν εμφανούς ή αφανούς παρέμβασης του διεθνούς – δυτικού παράγοντα (κυρίως των ΗΠΑ), ένεκα της κοινής συμμετοχής στο ΝΑΤΟ, Ελλάδος και Τουρκίας.
4.) Με αφορμή την παραπάνω παρατήρηση καθίσταται σαφές πως πλέον η Άγκυρα δεν θεωρεί εαυτόν υπόλογη των πράξεών της έναντι των ΗΠΑ, κάτι που θα πρέπει πλέον να προβληματίσει έντονα, με την Τουρκία να εντάσσεται και επισήμως, παρότι παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, σε έναν άλλον άξονα αναθεωρητικών χωρών, όπως η Ρωσία, το Ιράν, και η Κίνα. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη ότι η Τουρκία στην ΑΟΖ δρά όπως η Ρωσία έναντι της Νορβηγίας, ή η Κίνα στην Νότια Σινική Θάλασσα.
5.) Η Λευκωσία δεν δύναται να «ποντάρει» σε διπλωματική ή/και στρατιωτική συνδρομή (επί του παρόντος τουλάχιστον) του Ισραήλ και της Αιγύπτου, εφόσον δεν δράσει πρώτη προς αυτή την κατεύθυνση η Ελλάδα. (Περαιτέρω στοιχεία επ’ αυτού δεν κρίνεται σκόπιμο να δημοσιευθούν). Σε κάθε περίπτωση καλό θα ήταν οι Τριμερείς να μετουσιωθούν σε στρατηγικές συμμαχίες με αμυντικές συμφωνίες.
6.) Δυστυχώς η Ιταλία, χώρα επίσης άμεσα εμπλεκόμενη, αντέδρασε σπασμωδικά και καθυστερημένα, ενώ εν συνεχεία κράτησε διφορούμενη, επαμφοτερίζουσα και εν μέρει αντιφατική στάση. Ακριβώς όμως αυτό το δυσμενές πισωγύρισμα, είχε και τα θετικά του αποτελέσματα, καθώς δοκιμάσθηκαν στην πράξη συστήματα διαχείρισης κρίσεων στην ΑΟΖ αλλά και εκπονήθηκε σχεδιασμός προς αντιμετώπιση καταστάσεων που ανέκυψαν κι ενδεχομένως δεν είχαν προβλεφθεί, με το αρμόδιο εμπλεκόμενο στα της ΑΟΖ προσωπικό από όλους τους κρατικούς κλάδους να αποκομίζει σημαντική εμπειρία. Ταυτοχρόνως και ο διεθνής παράγοντας και δη η Ε.Ε. αντιλήφθηκε καλύτερα τις πειρατικές διαθέσεις της Άγκυρας, όταν δεν επιδεικνύεται η απαραίτητη πυγμή και σταθερότητα από τα εμπλεκόμενα στην εκμετάλλευση της ΑΟΖ μέρη/χώρες, πέραν της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τις ημέρες της κρίσης, εμφανιζόντουσαν ενώπιόν μας δύο Ιταλίες, η μία της Eni, μαζί με την πλειοψηφία της κοινής γνώμης της χώρας, που επιθυμούσαν να προχωρήσει πάση θυσία η γεώτρηση, παρά τους τουρκικούς λεονταρισμούς, και μια άλλη Ιταλία, με κυβένρηση που βαδίζει προς εκλογές, η οποία δια του Υπουργείου των Εξωτερικών το μόνο που κατάφερε ήταν να διαρρεύσει μια αμφίσημη και δυσερμήνευτη ανεπίσημη ανακοίνωση στο ύφος ουσιαστικά… «ίσα βάρκα…ίσα γυαλό»…
7.) Οι Τουρκοκύπριοι, με αφορμή και την τελευταία κρίση, αν και με «ηχηρές» εξαιρέσεις, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άβουλα υποκινούμενα της Άγκυρας, δρώντας ξεκάθαρα με γνώμονα την εξύπηρέτηση των τουρκικών στρατηγικών συμφερόντων κι όχι με στόχο την επανένωση της νήσου κατόπιν συνομιλιών.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ – ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ
Αν Ελλάδα και Κύπρος επιθυμούν έστω και κατ’ ελάχιστον να εκμεταλλευθούν βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα τους ενεργειακούς τους πόρους, δυστυχώς πλέον καθίσταται ξεκάθαρο και στον πλέον αδαή περί των γεωπολιτικών, ότι θα εκβιασθούν εκ των πραγμάτων να αντιδράσουν σε κάποια δεδομένη στιγμή δυναμικά στον υπό εξέλιξη απόλυτο τουρκικό εκβιασμό, ο οποίος ουσιαστικά δεν στρέφεται μόνο κατά Λευκωσίας και Αθηνών, αλλά και κατά της Δύσης, καθώς και μιας σειράς χωρών της ευρύτερης περιοχής. Η χώρα που άλλοτε είχε αποκληθεί από διπλωμάτη των ΗΠΑ ως «επιτήδειος ουδέτερος» έχει αναχθεί πλέον σε επιτήδειο τραμπούκο της περιοχής.

Η Άγκυρα κινούμενη αποκλειστικά με γνώμονα τα γεωπολιτικά της συμφέροντα, και με συγκυριακούς συμμάχους την Ρωσία και το Ιράν, προσπαθεί να κερδίσει ερείσματα στον υπό ανάδιαταξη γεωπολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής, ενώ με περισσή θρασύτητα επιχειρεί εκβιαστικά όχι μόνον να εισέλθει εκ νέου στο ενεργειακό κάδρο της Ν.Α. Μεσογείου, αλλά και να διαμορφώσει μια διαφορετική πραγματικότητα επ’ αυτού, τορπιλίζοντας υφιστάμενους σχεδιασμούς, με κορυφαίο τον αγωγό EastMed, ο οποίος δυνητικά θα διοχετεύει τις ποσότητες φυσικού αερίου Ισραήλ, Κύπρου, ενδεχομένως και της Αιγύπτου, σε τερματικό εντός ελληνικής ΑΟΖ (εφόσον κάποτε ανακηρυχθεί αυτή), συμποσούμενα με τα κοιτάσματα τα οποία πολύ πιθανόν θα εξευρεθούν νοτίως της Κρήτης. Από εκεί πλέον αυτές οι ποσότητες θα διοχετεύονται προς Ιταλία και λοιπές χώρες της Ε.Ε., υποβοηθώντας στην σταδιακή μείωση της εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο, μιας εξάρτησης που έχει πολιτικο-διπλωματικό κόστος για Ε.Ε. και κυρίως τις ΗΠΑ.

Σε αυτό το πλαίσιο η Άγκυρα δρα πλέον ως ο καλύτερος πράκτορας των ρωσικών συμφερόντων στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, όπως καταδεικνύει η ρωσο-τουρκική «σύμπραξη» στο Αφρίν, όπου οι Ρώσοι εγκατέλειψαν τους Κούρδους στην μοίρα τους, παραδίδοντας και τον εναέριο χώρο στην τουρκική πολεμική αεροπορία. Βέβαια, κάποιοι ανιστόρητοι έσπευσαν να μιλήσουν για «παρά φύσιν» και συγκυριακή συνεργασία του νέο-οθωμανού Σουλτάνου με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ωστόσο αρκεί να θυμίσουμε πως η Άγκυρα έχει μια διαχρονικά «καρμική» σχέση με την Μόσχα στην περιοχή, όπως όταν «έκλεισε το μάτι» για την εισβολή του 1974 στην Κύπρο, αλλά και την ενεργό συμμετοχή στελεχών του νεοσύστατου τότε «Κόκκινου Στρατού» στο πλευρό του Κεμάλ στην Μικρά Ασία το 1922…

Πλέον, η Άγκυρα, χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ και σύμμαχος κατά τα άλλα των ΗΠΑ, δρα ως εν κρυπτώ εντολοδόχος της Μόσχας στην κυπριακή ΑΟΖ. Αυτό καθίσταται σαφές, αν αναλογιστούμε ότι οι Τριμερείς Κύπρου – Ελλάδας με Ισραήλ και Αίγυπτο, και οψίμως με την Ιταλία, αποσκοπούν, μεταξύ άλλων γεωπολιτικών και οικονομικών δράσεων, στο μεσοπρόθεσμο μέλλον, να καταστούν χώρες εξαγωγής φυσικού αερίου, το οποίο δια του υπό σχεδιασμό αγωγού EastMed θα το διοχετεύουν στην Ευρώπη. Πάγιος στόχος των ΗΠΑ και της Ε.Ε. είναι η σταδιακή μείωση της εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο, το οποίο συχνά αποτελεί τον διπλωματικό μοχλό πίεσης της Μόσχας σε κράτη-μέλη της Ε.Ε. κάτι που επιφέρει «απώλειες» και στην διπλωματία των ΗΠΑ.

Η Άγκυρα από πλευράς της κινείται στην λογική του με ένα σμπάρο… όχι δυό αλλά τρία και τέσσερα τρυγόνια… Δηλαδή πέραν του δηττού στόχου του συσχετισμού και συμψηφισμού των εξελίξεων στο ενεργειακό πρόγραμμα της Λευκωσίας με την πρόοδο στο Κυπριακό, τείνει να εξυπηρετήσει και τα ρωσικά ενεργειακά συμφέροντα, με φρακάρισμα των διόδων διέλευσης των μελλοντικών αγωγών φυσικού αερίου, υπό την κάλυψη μάλιστα μιας υπερδύναμης, η οποία ήδη βρίσκεται στην περιοχή, ουσιαστικά «παροπλίζοντας» τις όποιες αντιδράσεις των ΗΠΑ, οι οποίες επιδεικνύουν προς το παρόν αμηχανία, χωρίς φυσικά να αποκλείονται αντιδράσεις της Ουάσιγκτον σε δεύτερο χρόνο και σε άλλα μέτωπα που θα επιφέρουν «πονοκεφάλους» στην Άγκυρα. Εξάλλου, όπως διεφάνη και σε συζητήσεις με Ιταλούς αξιωματούχους, ένεκα της κρίσης στο τεμάχιο «3» με την ιταλική «ΕΝΙ», γίνεται λόγος για προσπάθεια κατευνασμού της Τουρκίας με απώτερο στόχο να διατηρηθεί όσο είναι δυνατόν στο δυτικό γεωπολιτικό γίγνεσθαι, με ΗΠΑ και Ε.Ε. ως ένα βαθμό να κάνουν τα «στραβά μάτια» στις όλο και στενότερες σχέσεις Τουρκίας – Ρωσίας, όπως με την αγορά των S-400 που υπό φυσιολογικές συνθήκες αποτελεί «κόκκινο πανί», για όλη την Συμμαχία και δη τις ΗΠΑ.

Παράφρων ο Ερντογάν; Η σύγκρουση που όλοι φοβούνται και απεύχονται αλλά ο κατευνασμός την φέρνει εγγύτερα

Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι ο Τούρκος Πρόεδρος ρέπει προς μια κλιμακούμενη ψυχο-πνευματική αστάθεια, όπως πολλοί διατείνονται, τι μπορεί τότε κάποιος να πει για τον ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κ. Κιλιντζάρογλου, ο οποίος σχεδόν αποκαλεί προδότη τον Ερντογάν, υπερθεματίζοντας πως εφόσον εκλεγεί εκείνος στις επικείμενες εκλογές, θα κηρύξει πόλεμο στην Ελλάδα προκειμένου να ανακαταλάβει 18 νησιά υπό ελληνική κατοχή… και με αμιγώς ελληνικό πληθυσμό! Επίσης, για την αποσχισθείσα από τους Εθνικιστές, Μεράλ Ακσενέρ επίσης δεν υπάρχουν πολλά λόγια, πέρα από το ότι αν εκλεγεί και πάλι πάμε σε πολεμική αναμέτρηση θέλουμε δεν θέλουμε…Τα παραπάνω υπενθυμίζουμε ότι αποτελούν έντονη κλιμάκωση στην επιθετική ρητορική της Άγκυρας, εν σχέση με παρελθόντα έτη, κάτι που καταδεικνύει το βαθμό αποθράσυνσης των γειτόνων.

Εδώ πλέον αξίζει να αναλογιστούμε, πόσο πιο κοντά και γρήγορα εμείς οι ίδιοι με την πολιτική κατευνασμού δεκαετιών, πόσο δε μάλλον τώρα, ανοίγουμε ακόμα περισσότερο την όρεξη στο θηρίο που ονομάζεται Τουρκία. Κοινώς αποσοβώντας πολλές μικρές κρίσεις, μέσω μιας προσχεδιασμένης τακτικής παθητικότητας, ελιγμών και υποχωρητικότητας, ενδέχεται να επιφέρουμε εν τέλει μια πολύ μεγαλύτερη και γενικευμένη κρίση-σύρραξη, εξαιτίας της πλήρους αποθράσυνσης του άλλου μέρους της εξίσωσης, μιας σε μεταβατικό στάδιο, αναθεωρητικής, ισλαμικής και με ροπή προς τον πλήρη εξανατολισμό Τουρκίας. Ενδεικτικό είναι ότι η Άγκυρα επιδίωξε την δίδυμη κρίση σε κυπριακή ΑΟΖ και Αιγαίο.

Στο επιχείρημα περί «διάσωσης» Ελλάδος και Κύπρου την υστάτη από Ε.Ε., ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, Γαλλία ακόμα και Ρωσία, κρίνω ως θετικό το γεγονός ότι κατά καιρούς παρέχουν συγκεκριμένου είδους και εύρους στήριξη, ωστόσο θα πρέπει κάτι να έχουν για να στηρίξουν…Σε κάθε περίπτωση, η ρήση του Βεγέτιου το λέει ξεκάθαρα, «Si vis pacem, para bello» ήτοι ότι αν θες να έχεις ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για πόλεμο… Δυστυχώς, η ώρα ενός απότομου ξυπνήματος σε Κύπρο και Ελλάδα έχει έρθει, καθώς οι τουρκικές απειλές αναβαθμίζονται σε περιέχομενο και χρονική διάρκεια, δύο συνιστώσες που θα μπορούσαν να ανοίξουν ανα πάσα στιγμή τις «πύλες του φρενοκομείου», ενδεχόμενο για το οποίο θεωρητικά προετοιμαζόμαστε…με πολλά ερωτηματικά και ενστάσεις.

Φορώντας πλέον το «καπέλο» του γεωπολιτικού αναλυτή κι όχι αυτό του δημοσιογράφου, οφείλω να πω πως ενδεχομένως να στερούμεθα χρόνου έναντι ενός μεγάλου, απρόβλεπτου και με το πλεονέκτημα του τακτικού αιφνιδιασμού γείτονα, ο οποίος αρέσκεται στις προβοκάτσιες… Αυτό ας το έχουν υπόψιν τόσο οι «ειρηνόφιλοι» οπαδοί του «κατευνασμού», όσο όμως και τα πολεμοκάπηλα «γεράκια» που εισηγούνται στο εδώ και τώρα δυναμικές λύσεις αντίδρασης… και μάλιστα την στιγμή που η Ελλάδα δεν έχει ακόμα ανακηρύξει την δική της ΑΟΖ…

Η Λευκωσία, μετά το τελευταίο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών θα έπρεπε να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση στο πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας, καθώς ο Πρόεδρος Αναστασιάδης οδεύοντας προς τις Βρυξέλλες για να δώσει εκεί μια μεγάλη μάχη, άφηνε πίσω του ένα αρραγές εσωτερικό μέτωπο, ενώ ευτύχημα αποτελεί το γεγονός ότι πλέον της κυπριακής διπλωματίας ηγείται ένας εξαιρετικά ικανός διπλωμάτης, με σύγχρονη σκέψη και αντίληψη της διεθνούς διπλωματίας, ο πρώην Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Νίκος Χριστοδουλίδης.

Αντιθέτως, στην Ελλάδα, δυστυχώς ο κ. Τσίπρας, με δική του ξεκάθαρα υπαιτιότητα, όχι μόνο δεν έπραξε το ίδιο, αλλά αντιθέτως, με την πέραν του δέοντος ανάδειξη του σκανδάλου Novartis, προσπάθησε να εξάψει τα πολιτικά πάθη, σε μια απόπειρα να «κοιμίσει» και να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη για τις αίολες διπλωματικές κινήσεις του σε Σκοπιανό (κατόπιν έξωθεν πιέσεων), και Αλβανικό, μέτωπα τα οποία τα κλείνει μάλιστα άρον-άρον, προάγγελος πιθανότατα μιας αναπόφευκτης επερχόμενης παρατεταμένης περιόδου έντασης ή/και σύγκρουσης με την όλο και περισσότερο αναθεωρητική Τουρκία.

Αν και αποτελεί σοφή επιλογή να κλείνεις πολλαπλά ανοιχτά «μέτωπα» πριν από μια επερχόμενη μεγάλη διπλωματική ή/και «θερμή» αναμέτρηση με έναν αντίπαλο, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι πυλώνες ισχύος ενός κράτους είναι τρείς – ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ – ΑΜΥΝΑ & ΑΣΦΑΛΕΙΑ. Αν χωλαίνει ένας εξ αυτών, η όποια αποτελεσματική αντιμετώπιση απειλής καθίσταται προβληματική, πόσο μάλλον όταν αυτή υπερέχει σε συγκεκριμένες παραμέτρους. Κατά πόσον η Ελλάδα είναι πραγματικά έτοιμη να ζήσει μια «θερμή» αναμέτρηση με την Τουρκία και πόσο έχει προετοιμασθεί ένας τέταρτος και πολύ σημαντικός αν και μη μετρήσιμος πυλώνας, αυτός της εθνικής ομόνοιας και ομοψυχίας, αποτελεί ένα μεγάλο ερώτημα, στο οποίο ας δώσει ο καθένας τις δικές του απαντήσεις…

Με δεδομένο ότι η ιστορική συγκυρία μας καλεί εκ νέου, Ελλάδα και Κύπρος να συνειδητοποιήσουμε ΕΓΚΑΙΡΩΣ σε ποια ακριβώς γειτονιά διαβιούμε, ως νησίδες δημοκρατίας και σταθερότητας, οφείλουμε να εξέλθουμε εξ ενός μακρόσυρτου και απατηλού ληθάργου στον οποίον ως κοινωνίες έχουμε με μακαριότητα περιπέσει, διαπιστώνοντας με παθητικότητα τα όσα καθημερινώς τεκταίνονται. Όσο «βαρύ», αναχρονιστικό ακόμα και απωθητικό αν ακούγεται σε διάφορα ευαίσθητα ώτα, οι δύο όμαιμες χώρες οφείλουν να κινηθούν προς την κατεύθυνση ενός «ήπιου» και σταδιακού «εξισραηλιτισμού» τους στους τομείς της Άμυνας και της Ασφάλειας. (Καταχρηστικά εφηύρα τον συγκεκριμένο όρο). Ήτοι, όχι πλέον σε πομπώδη εξοπλιστικά που αποσκοπούν μόνο στις εξασφαλίσεις μιζών προς ημέτερους, ανάπτυξη, ειδικά για Ελλάδα, ει δυνατόν ισχυρής εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας, με ευέλικτα μικρο-προγράμματα εκσυγχρονισμού, αλλά και, δυστυχώς, επαύξηση της θητείας, παρά το πολιτικό κόστος που θα επιφέρει, με παράλληλη άμεση βελτίωση της παρεχόμενης ουσιαστικής στρατιωτικής εκπαίδευσης, με παραμερισμό περιττών αγγαρειών κλπ…

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ ΚΑΙ Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟΥ – Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΩΣ ΑΛΛΟΣ ΤΣΑΜΠΕΡΛΑΙΝ
Μόνο η εικόνα ενός Ερντογάν στις 24/2/2018 να ανακοινώνει δύο μάλιστα φορές σε ένα πλήθος που παραληρεί ότι πρέπει να προετοιμάζονται οι πολίτες για γενική επιστράτευση, ενώ αγκαλιάζει δευτερόλεπτα μετά ένα κοριτσάκι το πολύ 7 ετών, ντυμένο ως στρατιωτίνα με παραλλαγή και μπερέ, το οποίο κλαίει γοερά, όχι από φόβο, αλλά εμφορούμενο από συγκίνηση και φανατισμό μετά τα λόγια εθνικιστικού παροξυσμού του Τούρκου Προέδρου είναι αρκετά για να προβληματίσουν για τις προθέσεις των γειτόνων… Αυτό θα έχει να αντιμετωπίσει ο πληθυσμός Ελλάδας και Κύπρου και λυπάμαι που το αναφέρω, αλλά όχι δεν είμαστε κατάλληλα διανοητικά και ψυχικά προετοιμασμένοι για τυχόν επερχόμενη σύγκρουση με μια φανατισμένη μάζα πολλών εκατομμυρίων, την ώρα που διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, δυστυχώς και η παρούσα, πόνταραν στην διαχρονικά αποτυχημένη τακτική του «Κατευνασμού» – Appeasement.

Η εν λόγω τακτική, άρρηκτα συνυφασμένη με τον τότε Πρωθυπουργό Νέβιλ Τσάμπερλαιν, κόντεψε να οδηγήσει το 1940 σε διπλωματική υποταγή της Μεγάλης Βρετανίας στον Χίτλερ και μάλιστα εν μέσω πολέμου, κάτι που απέτρεψε με αριστοτεχνικούς και δύσκολους διπλωματικούς και πολιτικούς ελιγμούς ο Ουίνστον Τσώρτσιλ! Τώρα βέβαια αν έχουμε ανάγκη από έναν νέο ηγέτη-πολέμαρχο τύπου Τσώρτσιλ σε Ελλάδα και Κύπρο, μετά βεβαιότητας θα πω πως όχι, ευτυχώς δεν βρισκόμαστε ακόμα εκεί, αλλά για να μην φτάσουμε όμως ποτέ εκεί, ΟΦΕΙΛΟΥΝ οι ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου να επιδείξουν τον απαιτούμενο ρεαλισμό και να επιδείξουν κοινή λογική.

Αυτό παρόλο που θα σημάνει πολιτικό κόστος, ειδικά στην ελληνική κυβέρνηση, εντούτοις θα πρέπει να υπάρξει κατάλληλη προετοιμασία για το «θερμό καλοκαίρι» το οποίο προανήγγειλε παράλληλα με την επιστράτευση και με στόμφο ο Ερντογάν. Η εφαρμογή τακτικών κατευνασμού, τύπου Τσάμπερλαιν, από την ελληνική κυβέρνηση το μόνο που θα καταφέρουν είναι απλά να αποσοβήσει μεν ένα θερμό επεισόδιο, ανοίγοντας όμως έτσι το δρόμο, δια της παθητικότητας, την όρεξη των Τούρκων για μια αρκούντως μεγαλύτερη περιπέτεια, σε ένα ή και δύο νησιά ή ακόμα, ταυτόχρονα και στη Θράκη κάποια όχι και τόσο μακρινή στιγμή στο μέλλον. Επειδή από κάπου όμως πρέπει όλα να ξεκινήσουν, η ελληνική κυβέρνηση, οφείλει επιτέλους να προβεί στους απαραίτητους χειρισμούς/σχεδιασμούς προς κήρυξη ΑΟΖ και οριοθέτηση με Αίγυπτο, Κύπρο, και Λιβύη.

Το πολιτικό κόστος μεγάλων και σοβαρών αποφάσεων εν καιρώ κρίσης πάντα θα παραμένει μεγάλο, αλλά εκεί αναδεικνύονται και οι ηγέτες μεγάλου βεληνεκούς, τους οποίους αν δεν αποκαταστήσει ο ίδιος τους ο λαός, αυτό το πράττει πάντα και με αμείλικτο τρόπο σε δεύτερο χρόνο η ΙΣΤΟΡΙΑ.

*Το συγκεκριμένο άρθρο εγράφη λίγα 24ωρα προτού μονάδα της τουρκικής στρατοχωροφυλακής συλλάβει (πιθανόν υφαρπάξει) τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς στην μεθοριακή ζώνη των Καστανιών στον Έβρο.

Σωκράτης Κωσταρόπουλος

Δ/ντης newsit.com.cy
MSc International Relations,
B.A. History

MM